Deel 3: De volmacht
Ik draaide me om met mijn telefoon nog in mijn hand. Brenda stond in de deuropening en keek niet naar mijn gezicht, maar naar de geopende lade. Dat was genoeg.
‘Een oud document,’ zei ik.
‘Je bent de laatste tijd wel erg achterdochtig.’
‘Misschien heb ik daar reden voor.’
Ze glimlachte, maar haar blik bleef hard. ‘Of misschien zoek je een excuus om Brandon buiten te sluiten.’
Ik sloot de lade en liep langs haar heen. Die middag veranderde ik alle wachtwoorden, activeerde extra beveiliging en bracht de belangrijkste papieren naar Eva’s kantoor. Ik vertelde Brandon niets. Voor het eerst in jaren voelde zwijgen niet als toegeven, maar als controle terugnemen.
Eva belde tegen vieren. De notaris die zij had geraadpleegd herkende de vermoedelijke constructie. Niet als een normale overdracht, maar als een plan waarbij ik eerst een volmacht zou tekenen die verstopt kon zitten tussen andere documenten. Daarmee zou iemand vervolgens namens mij verdere stappen proberen te zetten. Zonder correcte controle hoorde dat niet te slagen, zei ze nadrukkelijk, maar de combinatie van mijn identiteitskopie en Brandons kennis van mijn persoonlijke gegevens maakte de poging ernstig genoeg om alles vast te leggen.
‘Kun je ontdekken wie de stukken heeft opgesteld?’ vroeg ik.
‘Misschien. Maar lok niets zelf uit.’
Die waarschuwing kwam te laat.
Tijdens het avondeten legde Brandon een dunne map naast mijn bord. Hij deed alsof het hem nauwelijks interesseerde.
‘Dit is waar mam het over had. Gewoon wat financiële machtigingen. Dan kan ik een paar dingen voor ons regelen.’
Brenda schonk wijn in. ‘Volwassen stellen vertrouwen elkaar.’
Ik opende de map. Bovenop lag een formulier over gezamenlijke financiële vertegenwoordiging. Daaronder zaten pagina’s met kleine letters. Ik bladerde langzaam. Op pagina zes stond een volmacht die veel verder ging dan Brandon had gezegd.
‘Waar komt dit vandaan?’
‘Een adviseur van mam.’
‘Naam?’
‘Waarom doe je zo moeilijk?’
Ik keek hem aan. ‘Omdat jij me vraagt te tekenen.’
Hij schoof een pen naar me toe. ‘Lees het later nog eens. Maar we moeten het deze week regelen.’
‘Waarom deze week?’
Brenda zette haar glas neer. ‘Er loopt een aanbieding af.’
‘Welke aanbieding?’
Weer stilte.
Ik sloot de map. ‘Ik neem hem mee naar mijn advocaat.’
Brandon schoot overeind. ‘Waarom moet je overal meteen een advocaat bij halen?’
Dat was het moment waarop ik wist dat Eva gelijk had. Iemand met een eerlijk voorstel is misschien geïrriteerd door juridisch advies. Iemand met een verborgen plan raakt ervan in paniek.
Brenda probeerde de map uit mijn handen te trekken. Ik hield hem vast.
‘Dit zijn onze papieren,’ zei ze.
‘Met mijn naam en mijn woning erop.’
Brandon liep om de tafel heen. ‘Geef die map gewoon terug.’
‘Nee.’
Hij bleef staan. Er zat iets nieuws in zijn gezicht. Geen boosheid, maar angst.
Ik pakte mijn jas, stopte de map in mijn tas en vertrok. Die nacht sliep ik bij een vriendin. De volgende ochtend zat Eva met een markeerstift boven de stukken.
Ze vond drie problemen. De volmacht was ongebruikelijk ruim. Een bijlage verwees naar een nog niet ingevulde financiering. En op de laatste pagina stond de naam van een klein adviesbureau waarvan Brenda volgens Brandon nooit had gesproken.
Eva zocht het handelsregister na. Het bureau bleek eigendom van Martin Vos.
De naam zei mij niets.
Totdat ik zijn adres zag.
Het was hetzelfde adres waar Brenda jarenlang haar boekhouding had laten doen.
Eva keek me aan. ‘Ken je hem?’
‘Nee. Maar Brenda wel.’
We besloten niets te tekenen en de originele map veilig te bewaren. Eva stuurde formeel bericht dat alle toekomstige stukken over mijn appartement rechtstreeks via haar moesten lopen.
Nog geen uur later belde Brandon elf keer.
Ik nam de twaalfde keer op.
‘Wat heb je gedaan?’ riep hij.
‘Mijn bezit beschermd.’
‘Mam zegt dat je alles verpest.’
‘Wat precies?’
Hij zweeg.
Toen zei hij iets dat ik niet verwachtte.
‘Je begrijpt het niet. Als dit vrijdag niet rond is, heeft zij een veel groter probleem dan jij denkt.’
