Hij knikte langzaam.
“Ik weet het.”
“Ik had geen ruzie willen maken.”
“Dat weet ik.”
“Ik wilde gewoon een paar dagen met mijn gezin doorbrengen.”
Mijn schoonvader keek naar zijn vrouw.
“Diane, je bent te ver gegaan.”
Maar Diane was nog niet klaar.
Ze keek me woedend aan.
“Dus daarom?”
“Daarom wat?”
“Daarom wilde je ons niets vertellen!”
“Nee.”
“Wat dan?”
Ik pakte mijn telefoon.
“Ik wilde wachten.”
“Waarop?”
“Op het juiste moment.”
Diane schudde haar hoofd.
“Je wilde me vernederen.”
Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.
“Jou?”
“Ja!”
“Hoe?”
“Door hier met een platte buik te verschijnen!”
Een paar mensen keken elkaar ongemakkelijk aan.
Ik kon het niet helpen.
Ik lachte.
Niet omdat het grappig was.
Omdat het zo absurd was.
“Diane, ik ben acht maanden geleden bevallen. Ik heb nooit gezegd dat mijn lichaam meteen weer hetzelfde zou zijn.”
Ze keek me aan.
“Maar je hebt wel iedereen voor de gek gehouden.”
“Hoe?”
“Je hebt jezelf expres dikker laten lijken.”
Ik keek haar zwijgend aan.
Toen keek ik naar Dylan.
“Heb jij dat ook gedacht?”
“Nee.”
Hij stapte dichter naar me toe.
“Geen seconde.”
“Maar je hebt nooit iets gezegd toen je moeder me beledigde.”
Hij sloot zijn ogen.
“Dat was mijn fout.”
Diane draaide zich naar hem om.
“Dylan!”
Maar hij bleef rustig.
“Mijn moeder heeft ongelijk.”
Iedereen keek naar hem.
Hij ging verder.
“Ik had haar vanaf de eerste dag moeten stoppen.”
Diane werd bleek.
“Dus je kiest haar kant?”
Dylan keek naar mij.
“Het gaat niet om kanten.”
Toen keek hij naar zijn moeder.
“Het gaat erom dat je mijn vrouw hebt vernederd.”
Diane schudde haar hoofd.
“Maar ik maakte maar grapjes.”
“Vier dagen lang?”
Ze zweeg.
“Dat zijn geen grapjes meer.”
Ik voelde tranen in mijn ogen komen.
Maar dit keer waren het geen tranen van schaamte.
Het waren tranen omdat ik eindelijk hoorde wat ik al dagen nodig had.
Dylan pakte mijn hand.
“Het spijt me.”
Ik kneep in zijn vingers.
“Dank je.”
Diane keek naar ons.
Toen keek ze plotseling naar mijn buik.
Haar woede veranderde in iets anders.
Angst.
“Hoe ver ben je?”
“Ongeveer vijf weken.”
Diane’s gezicht werd lijkbleek.
“Vijf weken?”
Ik knikte.
“Ja.”
Ze deed een stap achteruit.
“Dat kan niet.”
Ik fronste.
“Waarom niet?”
Ze zei niets.
Mijn schoonvader keek haar aan.
“Diane?”
Ze bleef zwijgen.
Toen keek ze naar mij.
“Wanneer was je laatste menstruatie?”
Ik voelde me ongemakkelijk.
“Waarom vraag je dat?”
“Wanneer?”
“Ik weet het niet precies.”
Diane keek naar Dylan.
Toen naar mij.
En ineens begon ze te huilen.
Iedereen werd stil.
“Wat is er?” vroeg ik.
Diane schudde haar hoofd.
“Het kan niet.”
“Wat kan niet?”
Ze bedekte haar gezicht met haar handen.
“De datum.”
“Welke datum?”
Ze keek op.
“De datum waarop jullie naar de dokter gingen.”
Dylan fronste.
“We zijn niet naar de dokter geweest.”
“Dat bedoel ik niet.”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je dan?”
Diane haalde diep adem.
“Ik heb een afspraak voor je gemaakt.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Voor een onderzoek.”
“Zonder mij te vragen?”
“Ik wilde zeker weten dat alles goed met je was.”
Ik voelde woede opkomen.
“Je hebt een medische afspraak voor mij gemaakt zonder mijn toestemming?”
