DEEL 13 – ETHAN VROEG OF WE OPNIEUW KONDEN BEGINNEN
Zes maanden na scheiding kwam Ethan naar mijn appartement.
Op uitnodiging.
Niet onaangekondigd.
Hij zag er dunner uit.
Geen maatpak.
Gewone trui.
“Vanessa is weg.”
“Dat weet ik.”
Hij keek verbaasd.
“Ze heeft je gebeld?”
“Eén keer.”
“Waarom?”
“Niet belangrijk.”
Hij ging zitten.
“Mijn moeder denkt dat jij haar tegen Vanessa hebt opgezet.”
“Je moeder denkt veel.”
Hij glimlachte moe.
“Claire…”
Daar kwam iets.
“Ik heb fouten gemaakt.”
Ik wachtte.
“Dat is nogal breed.”
“De affaire.”
“Ja.”
“Hoe ik je liet behandelen.”
“Ja.”
“Het huis.”
“Ja.”
“De fertiliteitsbehandelingen…”
Ik keek scherp.
“Wat daarmee?”
Hij sloot ogen.
“Ik had eerder eerlijk moeten zeggen dat ik niet meer wist of ik kinderen met jou wilde.”
Dat raakte harder dan verwacht.
“Wanneer?”
“Voor tweede behandeling.”
Mijn adem stokte.
“Je liet mij hormonen nemen terwijl jij al twijfelde?”
“Ik dacht dat baby ons misschien weer bij elkaar bracht.”
Ik stond op.
Niet boos.
Misselijk.
“Ga weg.”
“Claire—”
“Nu.”
Hij stond ook.
“Ik wil eerlijk zijn.”
“Zes maanden te laat.”
“Je zei altijd dat je waarheid wilde.”
“Niet allemaal in één keer zodat jij je schoon voelt.”
Hij stopte.
Daar begreep hij eindelijk iets.
Bekentenis kan ook egoïstisch zijn als degene die bekent vooral verlichting zoekt.
Bij deur zei hij:
“Denk je dat er ooit een kans is?”
Ik keek naar hem.
“Voor wat?”
“Ons.”
Nee zat direct in mij.
Niet omdat ik hem haatte.
Omdat ik mijzelf weer vertrouwde.
“Nee.”
Hij huilde.
Ik ook.
“Maar ik heb nog steeds liefde voor je,” zei ik.
“Dat maakt het erger.”
“Misschien.”
“Dan waarom niet?”
“Omdat liefde niet hetzelfde is als veiligheid.”
Hij knikte.
Langzaam.
Daarna ging hij.
Voor het eerst zonder “begin nou niet”.
