DEEL 4 – DE ACHTHONDERDDUIZEND DOLLAR
Om vier uur ’s middags stuurde Howard mij het eventdossier.
“Je gaat dit niet geloven.”
Ik zat bij Naomi aan tafel.
“Probeer.”
“Geschat budget is niet helemaal acht ton.”
“Margaret loog?”
“Niet veel. 786.400 dollar volgens eerste vendor commitments.”
Ik sloot ogen.
“Voor één feest?”
“Blijkbaar.”
Catering voor 120 gasten.
Orkest.
Bloemen ingevlogen uit Nederland en Ecuador.
Designer tentconstructie in tuin.
Lichtshow.
Champagne.
Een fotograaf die normaal beroemdheden fotografeerde.
Een decorbedrijf dat tijdelijke glazen constructie bij zwembad bouwde.
En een juwelier.
“Juwelier?”
Howard bladerde.
“Private presentation.”
Mijn maag draaide.
“Verloving?”
“Zou kunnen.”
De scheiding was die ochtend officieel.
Vanessa vier maanden zwanger.
Margaret wilde waarschijnlijk nog dezelfde avond haar zoon opnieuw presenteren als man met toekomst.
Alles snel.
Alsof snelheid geschiedenis kon wissen.
“Wie betaalt?” vroeg ik.
“Dat is interessanter.”
“Margaret?”
“Deels. Maar ongeveer 310.000 dollar aan deposits zijn betaald via Whitmore Heritage Events.”
“Bedrijf van Ethan.”
“Ja.”
“Zakelijke reden?”
“‘Investor relationship event’.”
Ik begon te lachen.
Niet vrolijk.
“Natuurlijk.”
“Claire, daar moet accountant later naar kijken. Maar vanavond gaat het eerst om property authorization.”
“Wat kan ik werkelijk doen?”
Howard hield toon zakelijk.
“Het huis is eigendom van Alder House Properties. Het event is commercieel georganiseerd zonder vereiste toestemming. Wij hebben eventplanner en beveiligingsbedrijf inmiddels formeel geïnformeerd dat hun opdrachtgever geen bevoegdheid had het terrein voor dit evenement te gebruiken.”
“En gasten?”
“Wij kunnen ze verzoeken te vertrekken. Als bewoners weigeren, loopt woonrecht via andere procedures. We gaan niemand vandaag illegaal op straat zetten.”
“Goed.”
“Margaret en Ethan krijgen afzonderlijk vereiste notices volgens hun status. Geen toneelmatige onmiddellijke uitzetting.”
“Ook goed.”
“Maar de party services?”
“Kunnen stoppen.”
“Catering?”
“Wordt geïnformeerd.”
“Orkest?”
“Ook.”
Ik keek naar Naomi.
Zij probeerde gesprek uit mijn gezicht te lezen.
“En als ik niet ga?”
Howard zweeg.
“Dan kunnen wij dit zakelijk afhandelen.”
Dat was verstandige keuze.
Ik wist het.
“Maar?”
“Geen maar.”
“Howard.”
Hij zuchtte.
“Maar gezien de manier waarop jij vanmorgen uit huis bent gezet, begrijp ik waarom je misschien zelf wilt verschijnen.”
Ik keek naar mijn koffers.
Daarna naar jurk die Naomi voor me uit kast had gehaald.
Niet wit.
Niet rood.
Donkerblauw.
“Hoe laat?”
“Zeven uur beginnen gasten.”
“Ik ben er om kwart over acht.”
