DEEL 7 — DE VOORLOPIGE ZITTING
Zes weken na de val liep ik rechtbank binnen met krukken.
Ik haatte dat.
Niet de krukken.
De symboliek.
Luca zat al.
Wendy niet.
Zij was geen partij bij scheiding.
Luca zag mijn brace.
Zijn gezicht veranderde.
Heel even zag ik mijn echtgenoot.
‘Hoe gaat het?’
Ik keek naar Nadine.
Daarna naar hem.
‘Via advocaten.’
Pijn in zijn ogen.
Ik voelde schuld.
Daarna herinnerde ik kelder.
Niet schuld.
Grens.
De voorlopige voorzieningen gingen over:
woning.
bankgeld.
auto.
persoonlijke bezittingen.
Luca’s advocaat zei dat Ravenmeer feitelijk elf jaar onze echtelijke woning was en dat Luca na escalatie behoefte had aan stabiele huisvesting dicht bij werk.
Waar.
Hij stelde dat ik tijdelijk bij vriendin of in familieappartement kon herstellen.
Ook mogelijk.
Maar mijn advocaat legde uit:
juridische eigenaar was Ravenmeer Vastgoed B.V.
Mijn gebruiksrecht was primair.
Luca’s gebruik afgeleid.
Trust had op basis van Artikel 14 beschermingsprocedure gestart.
Camera toonde ongeoorloofde documentzoekactie door moeder met Luca’s wetenschap.
Bovendien wilde Luca zijn moeder laten verblijven in woning terwijl zij verdachte was in incident.
Rechter keek hem aan.
‘Waarom zou mevrouw Wendy Vance daar moeten verblijven?’
Luca:
‘Omdat ze enorm onder stress staat.’
‘Heeft zij eigen woning?’
‘Ja.’
‘Dan begrijp ik noodzaak niet.’
Stilte.
Rechter kende hem niet.
Dat was verfrissend.
Het voorlopige gebruik van villa werd aan mij toegekend zodra ik medisch terug kon.
Luca kreeg via afgesproken momenten gelegenheid persoonlijke spullen op te halen onder toezicht.
Geen vernedering.
Geen bewakers die zijn dozen op straat gooiden.
De auto?
Gezamenlijk geleased. Ik kon door enkel toch niet rijden. Hij behield tijdelijk gebruik maar moest helft kosten dragen en mocht hem niet verkopen/overdragen.
Bankgeld deels naar derdenrekening.
Zijn verzoek dat trustwoning als te verdelen huwelijksvermogen werd behandeld werd niet in voorlopige fase toegekend omdat eigendom derde partij was.
Vergoedingsclaim bleef voor bodemprocedure.
Na zitting liep Luca naast mij in gang.
‘Jessi.’
Ik stopte.
‘Ik heb mam nooit gevraagd je pijn te doen.’
Ik keek.
‘Dat geloof ik.’
Hij leek verrast.
‘Echt?’
‘Ja.’
‘Dan waarom behandel je mij alsof ik monster ben?’
‘Omdat jij haar vroeg mijn documenten te zoeken.’
Stilte.
‘Omdat je na mijn val eerst vroeg of ze iets had gevonden.’
Hij keek weg.
‘Omdat je zei dat ik haar gewoon moest geven wat ze wilde.’
‘Ik was in shock.’
‘Omdat je drie dagen later scheiding bracht.’
Zijn kaak.
‘Dat had ik al voorbereid.’
Daar.
Ik voelde slag.
‘Hoe lang?’
‘Twee weken.’
‘Voor de kelder?’
‘Ja.’
‘Waarom vertelde je niets?’
‘Ik wilde eerst financieel duidelijkheid.’
‘Over villa.’
‘Over alles.’
Ik knikte langzaam.
‘Dus je moeder zocht documenten terwijl jij al scheiding voorbereidde.’
Hij zag hoe het klonk.
‘Jessi—’
‘Dat is genoeg.’
Ik liep verder.
Mijn krukken klikten over marmer.
Langzaam.
Maar van hem weg.
