Pierce reageerde voordat ik iets kon zeggen.
“Niemand verlaat deze kamer.”
Hij draaide zich naar de agente bij de deur. “Laat ziekenhuisbeveiliging onmiddellijk de parkeergarage afsluiten. Geen sirenes als het kan. Ik wil camera’s, uitgangen en trappenhuizen.”
De agente was al onderweg voordat hij zijn zin afmaakte.
Ik zoomde in op de foto.
Mijn SUV stond op de plek waar ik hem had achtergelaten. Achter een betonnen pilaar was slechts een deel van Marcus zichtbaar: donkere jas, schouder, de zijkant van zijn gezicht.
Genoeg.
“Wanneer is dit genomen?” vroeg Pierce.
Ik keek naar het tijdstip van het bericht.
“Zojuist.”
Hij nam zijn telefoon op. “Controleer eerst of Whitmores auto nog staat waar hij stond. Niemand raakt hem aan.”
Chloe trok aan mijn hand.
“Mam, hij is hier vanwege mij.”
“Nee.”
“Hij weet dat ik met de politie heb gepraat.”
“Dat verandert niets.”
“Je begrijpt het niet.”
Haar stem werd harder dan sinds ik haar op het station had gevonden.
“Marcus raakt niet in paniek zoals gewone mensen. Als hij ergens bang voor is, doet hij alsof híj degene is die de situatie beheerst.”
Dat klonk precies als de man die mij om 5:02 uur had gebeld alsof hij een probleem bij de vuilnisbak zette.
Pierce stopte zijn telefoon weg.
“Waarom zou hij naar het ziekenhuis komen?”
Chloe keek naar hem.
“Mijn telefoon.”
“Die heeft hij.”
“Niet wat erop staat. Wat eraan gekoppeld is.”
Pierce fronste.
“Leg uit.”
Chloe kneep haar ogen dicht alsof ze door mist probeerde te denken.
“Mijn werk gebruikt tweestapsverificatie. Voor sommige externe systemen heb ik een fysieke beveiligingssleutel.”
“Waar is die?”
“Normaal aan mijn sleutelbos.”
Mijn maag draaide om.
“Had je die vannacht bij je?”
“Ja.”
“En nu?”
Chloe keek naar haar lege handen.
“Ik weet het niet.”
Pierce vloekte zacht.
“Kan die sleutel gebruikt zijn voor de verificatie om 1:12?”
“Misschien. Als ze ook mijn wachtwoord hadden.”
“Had Marcus dat?”
“Nee.”
Ze aarzelde.
“Maar hij kende genoeg over mij om antwoorden op beveiligingsvragen te raden.”
Pierce pakte opnieuw zijn telefoon.
“Laat cybercrime controleren welke authenticatiemethode om 1:12 is gebruikt.”
Ik keek weer naar de foto.
“Als Marcus mijn SUV in de gaten houdt, denkt hij misschien dat ik elk moment naar beneden kom.”
“Of hij wil weten wanneer u vertrekt,” zei Pierce.
“Waarom?”
Hij antwoordde niet.
Dat was het moment waarop mijn telefoon opnieuw trilde.
Geen anoniem nummer.
Marcus.
Deze keer een voicemail.
Ik zette hem op speaker nadat Pierce knikte.
Marcus klonk buitengewoon kalm.
“Eleanor, ik weet dat Chloe overstuur is en dingen heeft gezegd die niet kloppen. Ik ben naar het ziekenhuis gekomen omdat ik mijn vrouw wil zien. Ik wil geen scène. Bel me voordat de politie hier iets van maakt wat het niet is.”
De voicemail eindigde.
Chloe staarde naar het plafond.
“Dat is zijn stem als hij liegt.”
“Hoe weet je dat?” vroeg Pierce.
“Omdat hij langzamer praat.”
Ik keek hem aan.
“Kan hij gewoon naar binnen lopen?”
“Niet meer.”
Op de gang klonken snelle voetstappen. De jonge agente kwam terug.
“Uw SUV staat er nog. Marcus is niet meer zichtbaar. Beveiliging heeft één man die aan zijn signalement voldoet op camera gezien bij verdieping drie. Hij liep richting de liften, draaide om toen een beveiliger verscheen en nam het trappenhuis.”
“Uitgang?”
“Nog onbekend.”
Pierce keek naar mij.
“Hij kan het gebouw nog steeds in zijn.”
Chloe’s vingers werden ijskoud in de mijne.
Toen ging de deur open.
Niet hard.
Een verpleegkundige stak haar hoofd naar binnen.
“Excuseer me. Er is beneden iemand die zegt dat hij familie van mevrouw Hale is.”
Pierce vroeg onmiddellijk: “Naam?”
“Daniel Mercer.”
Chloe ging rechtop zitten.
“Daniel?”
De verpleegkundige knikte. “Hij zegt dat hij haar collega is en dat hij belangrijke informatie heeft.”
Pierce en ik keken tegelijk naar Chloe.
“Heb je hem gebeld?” vroeg ik.
“Nee.”
Pierce liep naar de deur. “Niemand laat hem naar boven komen.”
Maar de verpleegkundige bleef staan.
“Hij heeft iets afgegeven.”
Ze hield een doorzichtige evidence-zak omhoog die beveiliging blijkbaar al had verstrekt.
Binnenin zat een kleine zwarte USB-stick.
En een metalen sleutel.
Chloe’s gezicht veranderde.
“Dat is mijn beveiligingssleutel.”
Niemand sprak.
Aan de buitenkant van de zak zat een gevouwen briefje.
Pierce las het door het plastic heen.
Marcus heeft de verkeerde sleutel meegenomen. Deze is echt. Als je wilt weten wat er om 1:12 is geverifieerd, open bestand M-17. Vertrouw alleen het origineel.
Pierce keek naar Chloe.
“Waarom zou Daniel dit hebben?”
“Ik weet het niet.”
Toen wees ik naar de laatste regel op het briefje.
Daaronder stond in kleiner handschrift nog iets.
Eleanor — je hebt Meridian nooit afgesloten. Iemand binnen Justitie heeft het voor je opengehouden.
