DEEL 10 — DEREK KREEG GEEN ‘BOOTCAMP’
Na eerste incident maakten mensen grapjes.
Een oude vriend van mij zei:
‘Je had hem een week bij jou op basis moeten zetten.’
Ik lachte niet.
Want dat zou hele punt missen.
Derek had geen strengere man nodig die hem leerde gehoorzamen.
Hij had verantwoordelijkheid nodig.
Juridisch.
Emotioneel.
Ouderschap.
De strafzaak rond poging mij te slaan en omstandigheden thuis liep beperkt en realistisch. Hij werd niet voor twintig jaar opgesloten. Er waren aanklachten rond geweld en overtredingen, en een regeling met voorwaarden, counseling en beperkingen afhankelijk van rechtbank en bewijs.
Belangrijker voor Sarah was familierechtelijke zaak.
Derek kreeg niet automatisch onbeperkte toegang tot pasgeboren Lucas.
Maar hij werd ook niet uit vaderschap gewist omdat Sarah boos was.
Bezoeken begonnen begeleid.
Niet door Sylvia.
Door neutrale professionele partij.
Derek moest een ouderschapsprogramma volgen.
Een programma rond agressieregulering en coercive control.
Hij haatte term.
‘Ik heb haar nooit opgesloten.’
Maya zei:
‘Controle kan veel vormen hebben.’
Geld.
Eten.
Schrik.
Isolatie.
Dreigen met kind.
Hij kon kiezen dat serieus te nemen of niet.
In begin deed hij dat niet.
Later iets meer.
Ik bleef op afstand.
Dat was moeilijker dan iedere hindernisbaan die ik ooit had geleid.
