DEEL 6 — KYLE VERTELDE MIJ WAT ER THUIS WERKELIJK WERD GEZEGD
Mijn arm genas langzaam.
De eerste operatie plaatste plaat en schroeven.
Fysiotherapie.
Frustratie.
Ik kon tijdelijk niet volledig klinisch werken zoals eerder.
Administratieve taken.
Training.
Begeleiding.
Mijn carrière verdween niet.
Maar herstel was geen montage van drie minuten met inspirerende muziek.
Mijn vingers zwollen.
Ik liet kopjes vallen.
Slapen was lastig.
Een keer brak ik in keuken omdat ik een pot niet open kreeg.
Bram pakte hem.
Ik schreeuwde:
‘Niet!’
Hij zette pot direct neer.
‘Oké.’
Ik huilde.
‘Sorry.’
‘Waarvoor?’
‘Ik ben belachelijk.’
‘Je arm is gebroken.’
‘Ik heb mensen met één arm tourniquet zien aanleggen.’
‘En jij bent thuis een pot augurken aan het openen.’
Ik begon te lachen door tranen.
‘Die vergelijking is beledigend.’
‘Voor augurken.’
Hij was mijn rust.
Mijn vader stuurde iedere week:
Hoe gaat therapie?
Ik antwoordde meestal:
Goed.
Geen lange gesprekken.
Nog niet.
Kyle nam na zes weken contact op.
Mag ik komen?
Ik wilde nee.
Bram:
‘Wil je hem iets vragen?’
Ja.
Dus:
Koffie. Openbare plek.
We ontmoetten in diner.
Kyle zag er ouder.
Hij werkte inmiddels in autoverkoop.
Was gescheiden.
Geen kinderen.
‘Ik weet niet waar ik moet beginnen.’
‘Waarom lachte je?’
Direct.
Hij knikte alsof verwacht.
‘Omdat mam jaren tegen mij zei dat jij alles overdreef.’
‘Dat is geen antwoord.’
‘Omdat ik haar geloofde.’
‘Nog niet genoeg.’
Hij keek koffie.
‘Omdat ik jaloers was.’
Daar.
‘Waarop?’
‘Jij ging weg.’
Ik zweeg.
‘Ik bleef.’
‘Je had ook kunnen gaan.’
‘Niet hetzelfde.’
‘Waarom?’
‘Mijn vader—’ He means his biological father? Linda's ex? Let's avoid confusion. ‘Mijn biologische vader was nauwelijks aanwezig. Jouw vader behandelde mij beter dan hij jou behandelde.’
Die zin.
‘Hoe?’
‘Omdat ik makkelijk was.’
Ik voelde boosheid.
‘Hij kwam naar mijn wedstrijden. Hielp auto kopen. Praatte met me.’
‘Hij deed dat bij mij vroeger ook.’
‘Voor Linda.’
Juist.
Kyle:
‘Toen jij wegging, werd mam’s aandacht meer op mij.’
‘En?’
‘Ik begon te begrijpen.’
‘Wat?’
‘Dat iemand altijd schuld moest hebben.’
Hij vertelde.
Na mijn vertrek was het eerst ik op afstand.
‘Ava denkt dat ze te goed is.’
‘Ava schaamt zich voor familie.’
‘Ava gebruikt uniform om mannen te imponeren.’
Kyle lachte mee.
Voedde.
Later, toen zijn huwelijk mislukte, werd zijn ex-vrouw doelwit.
Linda zei:
‘Zij gebruikt je.’
Toen Kyle zijn moeder niet volgde:
‘Jij bent net Ava.’
Daar voelde hij steek.
‘Ik begon haar naam als belediging te horen.’
Ik keek hem.
‘Leuk.’
‘Ja.’
Hij slikte.
‘Op ceremonie zat mam al vanaf begin te koken.’
‘Waarom?’
‘Omdat mensen opstonden voor jou.’
‘Dat is letterlijk ceremonie.’
‘Ik weet.’
‘Toen generaal struikelde en jij hem vasthield, zei ze: “Kijk, ze kan het niet laten. Ze moet zelfs generaal aanraken zodat iedereen haar ziet.”’
Mijn maag.
‘En jij?’
‘Ik zei: “Mam, rustig.”’
‘Goed van je.’
Hij accepteerde sarcasme.
‘Toen ze opstond dacht ik dat ze weg wilde.’
‘Met stoel?’
‘Ik zag stoel pas laat.’
‘En toen ze mij sloeg?’
Hij begon te huilen.
‘Mijn eerste reactie was lachen.’
‘Waarom?’
‘Stress. En…’
‘En?’
‘Omdat een deel van mij nog steeds dacht: daar gaat Ava weer. Drama.’
Ik wilde hem haten.
Moeilijker wanneer iemand eigen lelijkheid helder benoemt.
‘Dat is ziek.’
‘Ja.’
‘Je was dertig.’
‘Ja.’
‘Geen kind.’
‘Nee.’
‘Dus Linda’s invloed is uitleg, geen excuus.’
‘Dat weet ik.’
Goed.
‘Waarom ben je hier?’
‘Omdat ik niet wil dat laatste wat jij ooit van mij ziet mijn lach is terwijl jij op grond ligt.’
Ik keek lang.
‘Ik kan dat beeld niet verwijderen.’
‘Dat vraag ik niet.’
‘Wat dan?’
‘Misschien ooit een nieuw beeld ernaast.’
Dat was verrassend volwassen.
‘Misschien.’
Geen knuffel.
Hij betaalde koffie.
Bij deur:
‘Ava?’
‘Ja?’
‘Je medaille… ik heb nooit geweten waar je hem voor kreeg.’
‘Niemand thuis vroeg.’
Hij keek naar grond.
‘Dat is misschien het ergste.’
Nee.
Niet het ergste.
Maar dicht.
