Deel 4: Het Weekend Dat Geen Verlovingsfeest Was
Het chalet lag boven de vallei als een glazen paleis. Patricia had bloemstukken laten plaatsen, champagne laten koelen en op elk nachtkastje een gedrukt programma gelegd. Vrijdag: welkomstdiner. Zaterdag: sneeuwscooters, fotosessie, verlovingsfeest. Zondag: ‘familiebrunch en toekomstpresentatie’.
Dat laatste woord was ineens minder onschuldig.
Ik zei niets over het vervalste memorandum. Nog niet. Elena had me nadrukkelijk gevraagd niemand te confronteren voordat de logs waren gekopieerd en de herkomst van de documenten juridisch was vastgelegd. Als Patricia betrokken was, wilde ik bewijs, geen bekentenis die later kon worden ingetrokken.
Tijdens het diner zat ik tegenover Claire. Zij was degene die me op de luchthaven had gefilmd. Zonder haar telefoon leek ze jonger en minder zeker.
‘Dus,’ zei ze, ‘je bezit echt een luchtvaartmaatschappij?’
‘Een controlerend belang.’
‘Mason zei dat je…’
‘Blut was?’
Ze bloosde.
‘Hij zei dat je na de dood van je moeder instortte.’
‘Dat deed ik ook. Verdriet en financiële onbekwaamheid zijn alleen niet hetzelfde.’
Aan het hoofd van de tafel tikte Patricia tegen haar glas. Ze kondigde aan dat Mason zondag officieel zou worden voorgesteld als kandidaat-partner van Bennett Capital. Mijn vader glimlachte beleefd, maar ik zag dat hij het programma nu anders las.
‘Kandidaat?’ vroeg ik. ‘Ik dacht dat het al beslist was.’
Patricia’s glimlach werd dun. ‘Sommige formaliteiten moeten nog worden afgerond.’
‘Zoals financiering?’
Mason legde zijn vork neer.
Mijn vader keek naar hem. ‘Welke financiering?’
‘Normale structuur,’ zei Mason. ‘Niets bijzonders.’
‘Summit Meridian?’ vroeg ik.
De stilte was onmiddellijk.
Patricia nam een slok wijn. ‘Nora, dit is een verlovingsdiner.’
‘Dat was geen antwoord.’
Mijn vader draaide zich naar Mason. ‘Heb jij met Summit Meridian gesproken?’
‘Hun mensen hebben een voorstel gedaan. Dat is alles.’
‘Voor Bennett Capital?’
‘Voor een co-investering.’
‘En voor Bennett Aero?’ vroeg ik.
Mason keek naar Patricia.
Dat ene blikje was meer waard dan een halve bekentenis.
Patricia zette haar glas neer. ‘Misschien moeten we ophouden te doen alsof Nora’s plotselinge machtspositie haar het recht geeft elke zakelijke bespreking te kapen.’
‘Mijn bedrijf staat in hun documenten.’
‘Jouw bedrijf?’ Ze lachte. ‘Je moeder zou zich omdraaien in haar graf als ze wist dat je haar levenswerk gebruikte om een familiescène te maken.’
Mijn vader sloeg zijn hand op tafel.
‘Genoeg.’
Iedereen verstilde.
Hij keek naar Patricia. ‘Noem Evelyn niet om Nora het zwijgen op te leggen.’
Patricia werd bleek. Het was de eerste keer dat ik hem haar openlijk hoorde tegenspreken.
Later die avond vond ik mijn vader alleen in de bibliotheek. Hij hield een oude foto vast van mijn moeder bij de opening van Bennett Aero’s eerste internationale route.
‘Ik heb haar aandelen nooit gewild,’ zei hij.
‘Dat weet ik.’
‘Ze heeft ze bewust buiten Bennett Capital gehouden. Ze zei dat een luchtvaartmaatschappij niet moest worden gebruikt als onderpand voor mijn investeringen.’
Ik keek hem scherp aan. ‘Waarom vertel je me dat?’
‘Omdat Summit Meridian mij zes maanden geleden benaderde. Ze wilden dat Bennett Capital een constructie steunde waarbij Aero als zekerheid zou dienen. Ik heb geweigerd.’
‘Wie bracht ze binnen?’
Hij zweeg te lang.
‘Patricia?’
‘Ze zei dat het via Mason kwam.’
Mijn telefoon trilde. Marcus had een nieuwe vondst.
Een camerabeeld uit het hoofdkantoor van Bennett Capital. Vier maanden geleden, 22.13 uur. Patricia liep een afgesloten archiefruimte binnen met Masons toegangspas.
Twaalf minuten later kwam ze naar buiten met een dunne grijze dossiermap.
Mijn vader keek naar het beeld.
‘Dat is Evelyns archief.’
‘Wat zat daar?’
Hij ging zitten alsof zijn knieën hem niet meer droegen.
‘De originele aandeelhoudersovereenkomst. En haar persoonlijke correspondentie met de raad van bestuur.’
Ik voelde woede, maar ook iets anders: angst. Niet voor mijn bezit. Voor wat iemand uit mijn moeders laatste maanden had kunnen halen en verdraaien.
Toen kwam Claire de bibliotheek binnen. Haar gezicht was wit.
‘Nora, ik moet je iets laten zien.’
Ze hield haar telefoon vast.
‘Ik heb vanavond per ongeluk een video opgenomen toen ik mijn camera wilde uitzetten. Mason en Patricia stonden in de gang.’
Ze drukte op afspelen.
Patricia’s stem was gedempt maar duidelijk.
‘Zondag tekent Richard. Daarna maakt het niet meer uit wat Nora bezit.’
Mason antwoordde: ‘En als hij weigert?’
Patricia zei: ‘Dan gebruiken we wat Evelyn heeft achtergelaten.’
Mijn vader keek me aan.
Ik wist niet wat ‘wat Evelyn heeft achtergelaten’ betekende.
Maar aan zijn gezicht zag ik dat hij misschien wel een vermoeden had.
