—
**Deel 2**
Ik staarde naar agent Vance en Dr. Grant terwijl Dean's zware voetstappen door de hal reden. Mijn handen beefden ongecontroleerd, maar de verlammende angst die mijn leven jarenlang had gedomineerd, transformeerde plotseling in iets kouds, scherps en vastberaden. Ik hoefde niet te schreeuwen. Ik had ze niet nodig om alleen maar in mijn woord te geloven in het aangezicht van Dean's gerepeteerde leugens.
“Agent,” zei ik met een nauwelijks hoorbare stem, maar geladen met een intensiteit die de hele traumakamer absolute stilte maakte. “In mijn slaapkamer, op de bovenste plank, staat een donkere houten luidspreker. Binnenin is er alles wat ze nodig hebben om hem voor altijd op te sluiten.”
Dr. Grant leunde naar voren, met zijn fronsen gefronst door concentratie. ‘Waar heb je het over, Mara?’
“Drie maanden geleden crashte Dean mijn hoofdtelefoon tegen de keukenmuur omdat ik een oproep van een klasgenoot van de middelbare school durfde te beantwoorden,” legde hij uit, terwijl hij de bittere, metaalachtige smaak van bloed op mijn lip voelde. “Hij dacht dat ik mezelf volledig geïsoleerd had. Ik dacht dat hij me stemloos achterliet. Maar ik wist niet dat ik in het geheim tachtig dollar had bespaard van mijn weekenddiensten in het plaatselijke restaurant. Ik kocht een gerenoveerde Android-telefoon in een pandjeshuis in het centrum. Ik heb het niet gebruikt voor telefoontjes of sms'jes. Ik demonteerde de behuizing, verstopte het in het luidsprekergat van de luidspreker op mijn plank en programmeerde een script dat op de achtergrond draaide. Telkens wanneer de decibelniveaus in de kamer omhoog schoten - wanneer er geschreeuw, gebroken glas of gewelddadige fysieke gevolgen waren - activeerde de microfoon automatisch high-definition-opname en verhoogde ze ruwe audio rechtstreeks naar een veilige, gecodeerde cloudserver. "
De ogen van agent Vance gingen wijd open door absoluut ontzag. ‘Heb je het allemaal opgenomen?’
“Elke gewelddadige episode. Elke brutale bekentenis. Elke doodsbedreiging die uitsprak terwijl mijn moeder daar stond, passeerde ik handdoeken en hielp haar mijn bloed schoon te maken van de houten planken op de vloer.” “Alles wordt op die server geback-upt.”
Agent Vance nam onmiddellijk zijn schouderradio om een forensisch team aan te vragen om mijn huis te beveiligen, terwijl hij een dringend noodbevel verwerkte om de cloudgegevens in beslag te nemen. De Dr. Grant bracht me snel een tablet vanuit het ziekenhuis en opende een beveiligde webbrowser zodat ik toegang kon krijgen tot mijn clouddashboard. Het hart sloeg me weer met kracht.
...mijn gebroken ribben tijdens het typen van mijn complexe wachtwoord. Het dashboard werd geladen en toonde tientallen tijdgestempelde audiobestanden van negentig dagen. Het laatste bestand, slechts enkele uren eerder opgenomen tijdens het slaan dat me bewusteloos sloeg, was het voltooien van zijn laatste fragment van synchronisatie.
Plots ontplofte de radio van agent Vance met een luid statisch geluid. “Centraal bij Unit 4 hebben we een noodgeval in Bennett resident! Buren melden een dichte zwarte rook die uit de ramen van de tweede verdieping komt! Doorlopende structurele brand!”
Een misselijkmakende rilling liep door mijn lichaam. Dean had deze mogelijkheid voorzien. Zelfs geboeid achterin de patrouille, moet hij een signaal hebben gegeven aan een handlanger om mijn kamer in brand te steken, om de fysieke telefoon af te branden en elk ander materieel bewijs te vernietigen.
Toen kwam de ultieme bocht.
Tijdens het bekijken van het tabletscherm flitste een waarschuwingswaarschuwing in dieprood in de cloudinterface: *`Waarschuwing: Er is een actieve secundaire login gedetecteerd. Er is een annulering van de beveiliging in gang gezet. `*
Iemand had toegang tot mijn belangrijkste accountinstellingen, beantwoordde herstelvragen en probeerde een volledige systeemverwijdering te starten! Ik keek omhoog door het glas in mijn ziekenhuiskamer. In de lobby was Marcus Kane, de dure advocaat van Dean, die de telefoon van mijn moeder vasthield. Ze had haar in het geheim haar belangrijkste herstel-e-mail gegeven: hetzelfde adres dat ik jaren geleden aan mijn account had gekoppeld, toen ik minderjarig was, voordat ik me realiseerde dat ze volledig medeplichtig was aan de misdaden van Dean. Advocaat Kane runde een afgelegen doekje uit de eigen wachtkamer van het ziekenhuis!
“Ze wissen de cloudserver!” zei ik hijgend, terwijl ik de kritische agressie audio-voortgangsbalk in achtennegentig procent zag stoppen. “Als dat dossier wordt verwijderd, zal de officier van justitie geen bewijs hebben van de moordaanslag van vandaag!”
Agent Vance trok zijn regulerende wapen en haastte zich de lobby in om Kane te arresteren voor het knoeien met bewijs, maar het digitale panel toonde al het laatste aftellen: *`Permanente eliminatie in 30 seconden...`*
Als je zo ver bent gekomen, aarzel dan niet om een "like" en een opmerking achter te laten voordat je het derde deel leest. Het maakt ons net zo blij als het lezen van een volledig verhaal! Bedankt. 👍❤️
