Ik sloot mijn ogen.
Die gitaar had meer gekost, maar niet veel. Het was geen roekeloze domheid, en ik moest toegeven dat hij er goed over had nagedacht.
« Mama? »
Ik opende mijn ogen.
Hij observeerde me aandachtig, zoals hij altijd deed als hij niet zeker wist of ik hem zou omhelzen of straffen.
‘Ben je gek?’
Ik keek hem lange tijd aan. ‘Ik ben geschokt, schat,’ zei ik. ‘Maar ik ben zo trots op je. En ik ben ook boos dat je zoiets waardevols hebt verkocht zonder het me eerst te vertellen.’
Die gitaar had meer gekost.
Hij knikte snel. « Dat is terecht. »
Ik stak mijn hand uit. « Kom hier. »
Hij stak de kamer over en nestelde zich tegen me aan, met zijn ellebogen en de onhandigheid van een dertienjarige. Ik sloeg mijn armen om hem heen en voelde hoe de laatste restjes woede verdwenen en plaats maakten voor iets zwaarders en warmers.
‘Je lijkt wel heel erg op je vader,’ mompelde ik.
Hij deinsde achteruit. « Is dat goed of slecht? »
“Vandaag? Onhandig, duur en goed.”
Dat deed hem lachen.
“Je lijkt te veel op je vader.”
De volgende ochtend zette mijn zoon een kopje thee voor me en vroeg of we de rolstoel konden ophalen.
‘Het ligt klaar in het ziekenhuis, mam,’ zei hij. ‘Kunnen we gaan? En het dan bij Emily afgeven? Het wordt een verrassing, want… ik heb er niets over gezegd.’
‘En hoe zit het met haar ouders, schat? Zullen ze niet boos zijn dat je je ermee bemoeid hebt?’ vroeg ik, terwijl ik mijn schoenen al aantrok.
“Ik denk niet dat ze boos kunnen zijn. Ze konden haar niet helpen, dus heb ik het gedaan. Ik neem het ze niet kwalijk. Het is gewoon dat… ze het nodig had.”
‘Zullen ze niet boos worden dat je je ermee hebt bemoeid?’
Emily opende de deur in haar oude stoel en verstijfde volledig toen ze David zag.
Hij schraapte zijn keel. « Hé, Em. Ik… »
Ze keek van hem naar de doos en weer terug. ‘Wat is dat?’
Hij wierp me een blik toe en keek toen weer naar haar. « Het is een nieuwe rolstoel voor jou. »
Haar mond viel open en ze zag eruit alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten. « Wat?! »
Jillian, haar moeder, verscheen achter haar en veegde haar handen af aan een theedoek.
“Emily, wie is…”
Ook zij stopte.
“Het is een nieuwe rolstoel voor u.”
David zette de doos zo snel neer dat hij hem bijna liet vallen. « Je oude was niet goed, » zei hij. « Nou ja, niet echt heel slecht, maar… hij werkte niet meer goed. En ik vond er eentje, en ik dacht misschien… »
Emily’s ogen vulden zich zo plotseling met tranen dat ik er een steek in mijn borst van kreeg.
‘Heb je een rolstoel voor me gekocht?’ fluisterde ze.
David keek beschaamd. « Ja. »
« Hoe? »
Hij aarzelde.
Ik antwoordde voor hem. « Hij heeft zijn gitaar verkocht, schatje. »
Emily’s ogen vulden zich zo plotseling met tranen dat ik er een steek in mijn borst van kreeg.
Jillian legde een hand voor haar mond.
Emily staarde hem aan alsof hij haar de maan had gegeven. ‘Waarom zou je dat doen? Je speelt toch graag gitaar, David?’
Uitsluitend ter illustratie.
Mijn zoon haalde zijn schouders op, wat zijn favoriete trucje was als hij iets groots had gedaan en wilde doen alsof het niets voorstelde. « Omdat je het nodig had, Em. »
Emily’s vader, Nathan, kwam toen de gang in, nog steeds in zijn uniformbroek en een grijs T-shirt, alsof hij net van zijn dienst af was en nog niet helemaal gewend was. Hij wierp een blik op de doos, toen op Emily die huilde, en vervolgens op David.
Wat is hier aan de hand?
Jillian draaide zich naar hem om. « David heeft zijn gitaar verkocht om een nieuwe stoel voor Emily te kopen. »
“Omdat je het nodig had, Em.”
Nathan verstijfde volledig en zag er ineens jonger en vermoeider uit.
De arme jongen David dacht ten onrechte dat er problemen waren.
