Ze aarzelde.
“Je vader is twee weken nadat je vertrokken was teruggekomen.”
“Waarom?”
“Hij wilde toegang om meubels op te halen.”
Mijn meubels?
“Hij beweerde dat je het had opgegeven.”
Ik moest bijna lachen.
“Wat is er gebeurd?”
“We hebben uw inventarislijst ontvangen. De meubels die u achterliet, zijn verplaatst volgens uw schriftelijke instructies. Hij had niets om op te eisen.”
Natuurlijk.
Zelfs nadat het huurcontract was afgelopen, bleef hij ervan overtuigd dat alles wat ik achterliet automatisch van hem werd.
“Heeft hij problemen veroorzaakt?”
“Een beetje.”
“Wat voor soort?”
“Hij vertelde de beveiliging dat je er spijt van zou krijgen als je vreemden boven familie verkoos.”
Ik keek rond in mijn nieuwe appartement.
Het late middaglicht had het water buiten goudkleurig gemaakt.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik denk het niet.’
Het echte einde kwam bijna een jaar na dat diner op zondag.
Tyler en Madison zijn getrouwd.
De bruiloft was kleiner dan oorspronkelijk gepland.
Geen luxe balzaal.
