De onbekende identificatiecode bleef op mijn scherm staan.
Ik raakte het toetsenbord niet aan.
Ik wist inmiddels dat de gevaarlijkste fout die ik kon maken, was om te handelen voordat ik begreep wat er gebeurde.
Dus belde ik Ethan opnieuw.
Hij nam na één keer overgaan op.
“Je hebt de code gezien.”
“Ja.”
“Raak niets aan.”
“Dat was ik niet van plan.”
“Goed. Ik heb de eerste logbestanden naast de tweede poging gelegd.”
Ik keek naar de camerabeelden.
“En?”
“De eerste toegang werd geregistreerd toen David de reservesleutel gebruikte. De tweede autorisatiepoging kwam daarna.”
“Vanuit de villa?”
“Dat kan ik nog niet bevestigen.”
“Maar je hebt een code.”
“Een identificatiecode is niet hetzelfde als een naam.”
Ik zweeg.
“Ethan,” zei ik uiteindelijk, “kan mijn vader dit hebben gedaan?”
“Technisch gezien kan iemand die code hebben gebruikt als hij toegang had tot bepaalde gegevens. Maar ik ga je niet vertellen dat hij het was zonder bewijs.”
Dat was precies waarom ik hem had gebeld.
Ethan gokte niet.
Hij controleerde.
“Stuur me de code,” zei hij.
Ik stuurde hem een foto van het scherm.
“Ontvangen.”
“En Ethan?”
“Ja?”
“Als je iets vindt, bel je Michael ook.”
“Dat doe ik.”
Ik verbrak de verbinding.
In de villa was de ruzie inmiddels veranderd in stilte.
Mijn vader zat aan de rand van de bank.
Olivia stond voor hem.
“Je hebt ons verteld dat dit huis van ons zou worden.”
“Dat wordt het ook.”
“Wanneer?”
Hij antwoordde niet.
“Wanneer, papa?”
Susan keek naar de vloer.
David liep langzaam door de woonkamer en stopte bij de dozen die ze eerder met zoveel enthousiasme naar binnen hadden gedragen.
Een ingelijste familiefoto lag half uit een kartonnen doos.
Hij pakte hem op.
“Misschien moeten we gewoon vertrekken.”
Mijn vader keek hem aan.
“Niemand vertrekt.”
David lachte ongelovig.
“Kun je de deur dan openen?”
Mijn vader zei niets.
Dat was het moment waarop ik zag dat de verhoudingen begonnen te veranderen.
Niet omdat mijn familie plotseling berouw kreeg.
Maar omdat angst een andere taal sprak dan hebzucht.
Zolang ze dachten dat ze mijn villa eenvoudig konden overnemen, waren ze één groep geweest.
Nu wisten ze niet meer of ze elkaar konden vertrouwen.
Olivia keek naar mijn vader.
“Wat heb je eigenlijk tegen haar gezegd?”
“Dat ze weg moest.”
“Dat bedoel ik niet.”
Ze slikte.
“Wat heb je haar verteld over het huis?”
Mijn vader keek haar recht aan.
“Dat het voor jullie zou zijn.”
“Maar hoe?”
Weer stilte.
David draaide zich naar hem om.
“Papa.”
Mijn vader stond op.
“Genoeg.”
“Waar zijn de documenten?”
“Welke documenten?”
“Die van het huis.”
Mijn vader keek hem aan.
“Je hoeft je daar niet mee te bemoeien.”
David schudde zijn hoofd.
“Dat is precies wat ik nu wél ga doen.”
Op mijn laptop verscheen een nieuwe melding.
Ik opende hem.
Ethan had iets doorgestuurd.
Geen uitleg.
Alleen één regel.
De tweede autorisatiepoging kwam niet van een apparaat dat momenteel in de villa aanwezig is.
Ik las de zin tweemaal.
Toen verscheen een tweede bericht.
Ik probeer de oorsprong te lokaliseren.
Ik keek naar het scherm.
Mijn vader was dus niet noodzakelijk degene die het tweede verzoek had ingediend.
Maar iemand probeerde wel toegang te krijgen tot een systeem dat aan mijn eigendom was gekoppeld.
Ik voelde een andere soort spanning ontstaan.
Tot nu toe had ik geprobeerd mijn familie uit mijn huis te houden.
Nu moest ik begrijpen wie er nog meer bij betrokken was.
Mijn telefoon ging opnieuw.
Michael.
“Ik heb de juridische stukken nog eens bekeken,” zei hij.
“Waarom?”
“Omdat ik niet wil dat we ons laten afleiden door wat er binnen gebeurt.”
Ik keek naar de onbekende code.
“Er is een tweede autorisatiepoging geweest.”
“Ethan heeft het me verteld.”
“Hij weet nog niet wie erachter zit.”
“Dat komt.”
“Michael…”
“Ja?”
“Mijn vader heeft nooit kunnen bewijzen dat hij eigenaar was.”
“Dat weten we.”
“Waarom gedraagt hij zich dan alsof hij dat wel kan bewijzen?”
Michael zweeg enkele seconden.
“Dat is precies de vraag die we moeten beantwoorden.”
Ik keek naar de verzegelde map.
“Je hebt eerder gezegd dat we alle juridische openingen hebben gesloten.”
“Dat hebben we.”
“Dus als mijn vader ergens op vertrouwt…”
“Dan moeten we uitzoeken waarop.”
Ik keek opnieuw naar de camera.
Mijn vader stond midden in mijn woonkamer.
Achter hem lagen dozen met spullen die nooit van hen waren geweest.
Op de tafel stond nog steeds een halfvol champagneglas.
Een paar uur geleden hadden ze gevierd.
Nu stonden ze tegenover elkaar.
En ergens buiten de villa probeerde iemand toegang te krijgen tot mijn beveiligingssysteem.
Toen kwam er een nieuwe melding.
Deze keer was het geen autorisatieverzoek.
Het systeem had een document gedetecteerd.
Een bestand dat zojuist naar de beveiligde printer in de villa was gestuurd.
De naam van het bestand verscheen op mijn scherm.
EIGENDOMSOVERDRACHT.
Ik staarde ernaar.
Mijn vader had nooit de juridische eigenaar van mijn villa kunnen zijn.
Dus wie had geprobeerd een eigendomsoverdracht te printen?
En waarom bevond dat document zich nu binnen in mijn huis?
