David kwam terug uit de keuken met een tweede vel papier in zijn hand.
Mijn vader draaide zich onmiddellijk naar hem om.
“Geef dat aan mij.”
David bewoog niet.
“Wat is dit?”
“Een kopie.”
“Waarvan?”
David keek naar de handtekening onderaan het vel.
“Van hetzelfde document.”
Olivia liep naar hem toe en las mee.
“Waarom zijn er twee?”
Mijn vader stak zijn hand uit.
“Geef hier.”
David deed een stap achteruit.
“Nee.”
Het woord klonk zacht, maar het veranderde de hele kamer.
Mijn vader staarde hem aan.
“Wat zei je?”
“Ik zei nee.”
Olivia keek tussen hen heen en weer.
“David, geef het aan hem.”
“Waarom?”
“Omdat hij weet wat hij doet.”
David keek naar haar.
“Dat dacht ik ook.”
Mijn vader verstarde.
David hield het papier omhoog.
“Maar nu weet ik niet meer wat ik moet geloven.”
Op mijn laptop kon ik het document niet volledig lezen, maar de camera gaf me genoeg om de belangrijkste regels te zien. Het tweede vel bevatte dezelfde naam van het pand. Dezelfde datum. Dezelfde poging tot mijn handtekening.
Maar onderaan stond iets anders.
Een naam die ik herkende.
Niet van mijn familie.
Ik boog me dichter naar het scherm.
Michael had die naam blijkbaar ook gezien, want mijn telefoon ging onmiddellijk.
“Zie je hem?” vroeg hij.
“Ja.”
“Zeg die naam niet hardop.”
Ik keek naar het document.
“Waarom?”
“Omdat we nog niet weten wie toegang heeft gehad tot de bestanden.”
Ik begreep het.
Als iemand op afstand meekijkende informatie had over wat ik wist, wilde ik die persoon geen extra aanwijzingen geven.
“Wat doen we nu?” vroeg ik.
“Bewaren. Niet aanraken. Geen confrontatie.”
“Ze hebben het document al in handen.”
“Dat is juist waarom jij niets moet doen.”
In de villa begon Olivia opnieuw te huilen.
“Papa, wat heb je gedaan?”
“Ik heb niets gedaan.”
“Dan waarom bestaat dit?”
“Dat weet ik niet.”
David lachte bitter.
“Je zei dat alles geregeld was.”
Mijn vader keek hem aan.
“Dat was het ook.”
“Door wie?”
Stilte.
“Wie heeft dit voorbereid?”
Mijn vader antwoordde niet.
Ik zag hoe Olivia langzaam haar hoofd schudde.
“Je hebt ons hierheen gestuurd zonder ons alles te vertellen.”
“Het huis zou van jullie worden.”
“Dat is niet mijn vraag.”
Ze keek naar het document in Davids hand.
“Heb jij iemand gevraagd haar handtekening na te maken?”
Mijn vader werd rood.
“Natuurlijk niet.”
David keek naar de handtekening.
“Dan moet iemand dat hebben gedaan.”
Niemand sprak.
Ik dacht aan de 110.000 dollar.
Aan de SUV.
Aan het geld voor mijn vader toen hij beweerde dat schuldeisers hem bedreigden.
Aan de 50.000 dollar die ik hem had gegeven na de begrafenis van James.
Op dat moment had ik gedacht dat ik mijn familie hielp.
Nu begon ik me af te vragen wat mijn vader al die tijd precies met dat geld had gedaan.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Ethan.
“Ik heb de metadata.”
“Wie heeft het bestand gemaakt?”
“Het oorspronkelijke bestand is ouder dan ik dacht.”
“Hoe oud?”
“Bijna drie maanden.”
Ik bleef stil.
Drie maanden.
Mijn vader had mij pas later verteld dat de familie financiële problemen had.
Olivia had pas later gezegd dat ze ruimte nodig hadden.
Maar iemand was drie maanden geleden al bezig geweest met een overdracht van mijn villa.
“Heb je de oorspronkelijke naam?”
“Ja.”
“Wat was die?”
Ethan ademde langzaam uit.
“Project Tahoe.”
Mijn vingers verstijfden.
“Dat klinkt niet als een juridisch document.”
“Dat is het ook niet.”
“Wat is het dan?”
“Dat weet ik nog niet.”
Ik keek naar mijn vader op het scherm.
Hij stond nu met zijn rug naar de camera.
Zijn schouders waren gespannen.
Toen haalde hij zijn telefoon uit zijn zak.
Hij keek naar het scherm.
Een paar seconden later veranderde zijn gezicht.
Hij stopte de telefoon onmiddellijk terug.
Olivia zag het.
“Wie was dat?”
“Niemand.”
“Papa.”
“Niemand.”
David kwam dichterbij.
“Laat je telefoon zien.”
“Ga weg.”
“Wie stuurde je een bericht?”
Mijn vader duwde hem weg.
Niet hard, maar hard genoeg om David achteruit te laten stappen.
“Dit is mijn familie.”
David keek hem aan.
“Dat is precies het probleem.”
Ik zag hoe mijn vader opnieuw naar de camera keek.
Deze keer bleef zijn blik langer hangen.
Toen zei hij iets.
Ik kon het geluid niet duidelijk verstaan.
Maar zijn lippen bewogen langzaam genoeg om de woorden te herkennen.
“Ze heeft dit gepland.”
Ik keek naar Michael.
“Hij weet het.”
“Wat?”
“Mijn vader weet dat ik iets heb voorbereid.”
Michael zweeg.
“Maar hij weet niet wat,” voegde ik eraan toe.
“Dat is belangrijk.”
“Waarom?”
“Omdat hij nu waarschijnlijk zal proberen te ontdekken hoeveel jij weet.”
Ik keek naar de verzegelde map.
Voor het eerst begreep ik dat de strijd om de villa misschien niet zou worden beslist door wie het hardst schreeuwde.
Mijn vader had een plan gehad.
Iemand anders had blijkbaar ook een plan.
En ik zat precies tussen die twee plannen in.
Toen verscheen er een nieuwe melding op mijn laptop.
EXTERN APPARAAT PROBEERT BEVEILIGDE MAP TE OPENEN.
Ik keek naar de klok.
De poging kwam niet uit de villa.
En deze keer stond er een naam bij.
