DEEL 6 — MIJN GEZICHT
Herstel ging niet snel.
Dat was misschien zwaarste deel om te accepteren.
In verhalen staat iemand na één operatie weer mooi rechtop en voert rechtszaak.
Werkelijkheid:
zwelling.
Pijn.
Lichtgevoeligheid.
Slapen half rechtop.
Niet kauwen.
Koude kompressen.
Angst voor spiegel.
Mijn eerste reconstructieve ingreep duurde ruim drie uur.
Chirurg herstelde jukbeenpositie en oogkasrand.
Mijn zicht links kwam langzaam terug.
Eerst licht.
Daarna vormen.
Toen dubbelbeelden.
Oogarts zei:
‘Geduld.’
Ik haatte dat woord.
Wyatt kwam iedere dag.
Op dag vier stuurde ik hem weg.
‘Ga naar huis.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik niet wil dat jij hier uit schuld zit.’
Hij keek mij.
‘Schuld waarvoor?’
‘Mijn vader viel mij aan omdat jij Melanie afwees.’
‘Dat is niet mijn schuld.’
‘Ik weet.’
‘En toch?’
Ik kon het nauwelijks zeggen.
‘Misschien kijk je straks naar mij en zie je alleen dit.’
Hij werd stil.
Dat was erger dan snelle geruststelling.
‘Sadie.’
‘Zeg niet dat ik mooi ben.’
‘Dat wilde ik niet zeggen.’
‘Goed.’
Hij trok stoel dichter.
‘Ik weet niet hoe jij eruit gaat zien als alles geneest.’
Dat was eerlijk.
‘Dank.’
‘Ik weet wel dat ik vóór baksteen met je wilde trouwen.’
Tranen kwamen.
‘En nu?’
‘Nu wil ik vooral dat jij geen huwelijksbeslissing neemt terwijl je bang bent dat ik medelijden heb.’
Ik keek hem.
‘Dus?’
‘We stellen bruiloft uit.’
Mijn hart zakte.
Hij zag het.
‘Niet omdat ik weg wil.’
‘Dan waarom?’
‘Omdat jij moet herstellen zonder dagelijks te testen of ik nog van je houd.’
Dat deed pijn.
En was precies goed.
‘Ben je nog mijn verloofde?’
Hij glimlachte.
‘Tenzij jij mij ontslaat.’
Ik begon te huilen.
Hij ook een beetje.
‘Geen goede look,’ zei hij.
Ik probeerde te lachen en greep meteen mijn gezicht.
‘Idioot.’
‘Sorry.’
Daar begon ons herstel.
Niet met:
ik zal altijd van je houden ongeacht je gezicht.
Maar met tijd.
Ruimte.
En het recht voor mij om zelf te ontdekken wie ik na geweld nog was.
