Aan het einde van de middag kwamen we langs een kraampje waar bezoekers professionele foto’s konden laten maken.
Een van mijn broertjes wees er enthousiast naar.
‘Kunnen we een familiefoto maken?’
‘Nee,’ zei Elliot onmiddellijk.
Ik liep naar de fotograaf.
‘Wij willen graag een foto.’
Elliot keek me boos aan.
‘Ik zei nee.’
‘Dat hoorde ik.’
‘Waarom doe je het dan?’
Ik keek hem recht aan.
‘Omdat jij niet op de foto hoeft.’
Hij zweeg even.
‘Wat bedoel je?’
‘Dit wordt onze familiefoto. En vanaf vandaag hoor jij niet meer bij die familie.’
Zijn zelfverzekerde houding verdween.
‘Waar heb je het over?’
‘Je gaf me een keuze. Jij of mijn broertjes.’
Ik pakte de jongens bij hun handen.
‘Ik heb gekozen.’
Mensen in de buurt begonnen onze kant op te kijken.
‘Dus dit hele uitstapje was bedoeld om mij voor schut te zetten?’ vroeg Elliot woedend.
‘Nee. Deze dag was voor hen. Ze hebben hun ouders verloren. Ik wilde dat ze eindelijk weer een mooie herinnering kregen.’
Hij lachte spottend.
‘Denk je dat dit gemakkelijk wordt? Welke man zit te wachten op een vrouw van tweeëntwintig die twee kinderen opvoedt?’
‘Dan wacht ik liever alleen dan op iemand die mijn broertjes als een probleem ziet.’
Zijn stem werd luider.
‘Je verbreekt onze verloving vanwege kinderen die niet eens van jou zijn!’
Mijn maag draaide zich om.
‘Het zijn mijn broertjes.’
‘Ik heb alleen gevraagd of je ze naar een pleeggezin wilde sturen!’
Plotseling werd het opvallend stil om ons heen.
Een vrouw die vlakbij stond, draaide zich naar Elliot.
‘Heb jij serieus gevraagd of ze twee vijfjarige kinderen zonder ouders wilde wegsturen?’
Een oudere man keek hem hoofdschuddend aan.
‘Dat je zoiets überhaupt kunt vragen.’
Elliot keek om zich heen en besefte dat niemand hem te hulp zou schieten.
‘Ze heeft dit gepland!’ riep hij.
