De jongens gingen weer naar school.
Ze maakten vrienden.
Ze begonnen opnieuw grappen te maken en door het huis te rennen.
En op een dag merkte ik dat ze al een tijdje niet meer hadden gevraagd of iemand hen bij mij zou komen weghalen.
Toch bleef ik dezelfde woorden herhalen:
‘Dit is jullie thuis. Niemand stuurt jullie weg.’
De foto van de kermis staat nog steeds in onze woonkamer.
Drie mensen met hun armen om elkaar heen, glimlachend na de moeilijkste periode van hun leven.
Ooit dacht ik dat mijn toekomst bestond uit een trouwjurk, een bruiloft en een leven met Elliot.
Ik had het mis.
Elliot dacht dat zijn ultimatum me zou dwingen mijn broertjes op te geven.
Maar zijn keuze maakte mij juist duidelijk wat ik moest doen.
Mijn broertjes waren nooit het probleem.
De enige persoon die niet langer in ons gezin thuishoorde, was Elliot.
