Lucas drukte zijn gezicht tegen mijn schouder.
« Voor altijd? »
Ik kuste zijn haar.
« Voor altijd. »
Achter ons slaakte Brandon een geïrriteerde zucht.
“Zie je? Dit is precies wat ik bedoel. Alles moet nu om hen draaien.”
Ik stond langzaam op.
“Brandon, ik denk dat je moet vertrekken.”
Hij knipperde met zijn ogen.
« Pardon? »
« Vertrekken. »
Hij bekeek de ring in mijn hand.
‘Meen je dit serieus?’
Ik hield zijn blik vast.
“Ik kies ervoor om mijn familie niet in de steek te laten.”
Zijn gezicht werd rood.
« Na alles wat we hebben meegemaakt? »
“Na alles wat we hebben meegemaakt, dacht ik dat je wel zou begrijpen wat familie betekent.”
Hij stapte naar me toe.
“Hier ga je spijt van krijgen.”
Ik opende de voordeur.
“Misschien zal ik veel dingen betreuren. Maar ik zal er nooit spijt van hebben dat ik Leo en Lucas heb beschermd.”
Brandon staarde me enkele seconden aan.
Daarna liep hij weg.
Ik deed de deur dicht.
En uiteindelijk barstte ik in tranen uit.
Niet omdat ik hem terug wilde.
Maar dat kwam doordat ik rouwde om de toekomst die ik me had voorgesteld met iemand die me nooit echt had begrepen.
Die nacht sliepen Leo en Lucas naast me.
Lucas hield mijn hand vast tot hij in slaap viel.
Leo legde zijn hoofd tegen mijn schouder.
Vlak voor middernacht fluisterde hij iets dat mijn hart brak.
“Ben jij nu onze mama?”
Ik streek zijn haar van zijn voorhoofd.
“Ik ben je grote zus, schatje.”
‘Maar je zult voor ons zorgen?’
Elke dag weer.
Hij glimlachte slaperig.
“Dan is dat prima.”
Voor het eerst sinds het ongeluk voelde ik iets anders dan angst.
Ik was er zeker van.
De volgende ochtend belde ik de maatschappelijk werker en legde uit dat Brandon en ik niet langer zouden trouwen.
Ze luisterde aandachtig.
Toen zei ze iets wat ik niet had verwacht.
“Fijn dat je belt. Er is iets met betrekking tot de voogdij over je broers dat we moeten bespreken.”
Mijn maag trok samen.
“Is er iets mis?”
‘Niet met de jongens,’ antwoordde ze. ‘Maar gisteren nam iemand contact op met ons kantoor met vragen over plaatsing in een pleeggezin voor hen.’
Ik verstijfde volledig.
« WHO? »
Er viel een stilte.
“Je voormalige verloofde.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Wat zei hij?’
De maatschappelijk werker haalde diep adem.
« Hij beweerde dat u overbelast was en niet langer bereid was voor de kinderen te zorgen. »
Ik klemde de telefoon vast.
“Dat is niet waar!”
“Ik begrijp het. Maar er is nog iets wat je moet weten.”
Ik ging langzaam zitten.
“Brandon vroeg niet alleen naar pleegzorg.”
Haar volgende woorden deden me de rillingen over de rug lopen.
« Hij vroeg of de jongens zonder uw toestemming uit uw huis verwijderd konden worden. »
En plotseling besefte ik dat weglopen van Brandon misschien niet genoeg zou zijn.
Hij was al begonnen met pogingen om mijn broers van me af te pakken.
