Zij knikte.
‘Op verzoek van Claire is de officiële huwelijksvoltrekking vanochtend uit het programma verwijderd. Er zal vandaag geen huwelijk worden geregistreerd.’
David staarde haar aan.
‘Wat?’
‘Er wordt geen huwelijk voltrokken.’
‘Sinds wanneer?’
‘Sinds vanochtend.’
Hij keek naar mij.
‘Je hebt de bruiloft geannuleerd zonder mij iets te zeggen?’
‘De ceremonie, ja.’
‘Maar je bent toch gekomen?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Mijn stem werd zachter.
‘Omdat ik wilde zien wat belangrijker voor je was. Mij verliezen of de toegang tot mijn bezit verliezen.’
‘Wat een gestoorde test.’
‘Het was geen test.’
‘Wat dan?’
‘Een bevestiging.’
David trok zijn colbert recht.
Dat deed hij altijd wanneer hij nerveus was.
‘Oké. Laten we stoppen met dit theater.’
‘Prima.’
‘We gaan naar huis.’
‘Nee.’
‘Claire.’
‘Jij gaat niet meer met mij mee naar huis.’
Hij lachte ongelovig.
‘Ik woon daar.’
‘Nee.’
Dat was verandering nummer vijf.
Zijn gezicht vertelde me dat hij het begreep voordat ik het uitsprak.
‘Je spullen staan in opslag.’
‘Wat?’
‘De spullen die aantoonbaar van jou zijn, zijn vanochtend door een verhuisbedrijf opgehaald en tijdelijk opgeslagen. Je hebt de gegevens per e-mail ontvangen.’
‘Je hebt mijn spullen uit mijn huis gehaald?’
‘Mijn huis.’
‘Ik woon daar al bijna een jaar.’
‘En daarom heb ik juridisch advies ingewonnen voordat ik iets deed.’
Hij keek me aan alsof hij me niet herkende.
Misschien deed hij dat ook niet.
De Claire die hij dacht te kennen, was blijkbaar een vrouw die alles zou tekenen zolang iemand maar beloofde van haar kinderen te houden.
Die vrouw bestond niet meer.
Misschien had ze nooit bestaan.
Margriet begon te schreeuwen.
Niet huilen.
Schreeuwen.
Over geld dat verloren was gegaan.
Over de locatie.
Over catering.
Over familie die speciaal was gekomen.
Dat was opvallend.
Ze zei niets over mijn gebroken hart.
Niets over de kinderen.
Niets over het feit dat haar zoon de vrouw met wie hij zogenaamd wilde trouwen had besproken als een financiële mogelijkheid.
Alleen geld.
Toen hoorde ik achter mij een stem.
‘Mam?’
Daan.
Mijn maag zakte.
Ik draaide me om.
Mijn zoon stond een paar meter verderop.
Hij was zestien.
Oud genoeg om veel te begrijpen.
Te jong om dit te moeten horen.
‘Kom even met me mee.’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Heeft David dat echt gezegd?’
David stapte naar hem toe.
‘Daan, dit is ingewikkeld.’
Mijn zoon deed een stap achteruit.
‘Niet tegen mij praten.’
David stopte.
Daan keek naar mij.
‘Heeft hij gezegd dat hij niet zou blijven zodra hij jouw spullen had?’
Ik wilde hem beschermen.
Maar liegen zou alleen opnieuw hetzelfde probleem creëren.
‘Ja.’
Zijn gezicht veranderde.
‘Dus al die keren dat hij zei dat we familie zouden worden…’
‘Ik weet niet wat er in zijn hoofd omging.’
‘Ik wel.’
‘Daan.’
‘Nee.’
Hij keek David recht aan.
‘Ik weet het.’
Mijn nichtjes begrepen veel minder.
Gelukkig.
Een vriendin nam hen mee naar een andere ruimte waar de taart stond.
Voor hen werd die middag geen ramp.
Het werd een vreemd feest waarop volwassenen gespannen waren en zij veel te veel taart mochten eten.
Dat was prima.
Hun waarheid kon wachten tot we thuis waren.
Daan bleef.
Hij wilde niet weg.
‘Ik blijf bij jou.’
Ik knikte.
‘Oké.’
David keek hem aan.
‘Na alles wat ik voor je heb gedaan?’
Dat was misschien het domste wat hij die dag zei.
Daan verstijfde.
‘Voor mij gedaan?’
‘Ik heb je geholpen. Ik ben naar je wedstrijden gekomen. Ik—’
‘Omdat je met mijn moeder wilde trouwen.’
‘Omdat ik om jullie gaf.’
‘Gaf?’
Daan legde nadruk op dat ene woord.
David zei niets.
Mijn zoon knikte langzaam.
‘Precies.’
Daarna was er niets meer te redden.
Niet de ceremonie.
Niet de relatie.
Zelfs niet Davids versie van het verhaal.
Hij vertrok uiteindelijk met Margriet.
Zijn vader bleef achter.
Dat verraste iedereen.
Hij kwam naar me toe toen de zaal half leeg was.
‘Claire.’
Ik keek hem aan.
Hij zag er twintig jaar ouder uit dan die ochtend.
‘Wist u het?’
