‘Over papa.’
Zijn biologische vader was nauwelijks in beeld geweest.
David wist hoe gevoelig dat lag.
‘Ik vertelde hem dat ik soms jaloers was op jongens die gewoon een vader hadden.’
Mijn hart brak.
‘Daan.’
‘En toen zei hij dat hij er voor mij zou zijn.’
Ik ging naast hem zitten.
‘Dat jij hem vertrouwde, maakt jou niet dom.’
‘Voelt wel zo.’
‘Nee. Het betekent dat hij iets waardevols heeft gekregen en er slecht mee is omgegaan.’
Hij keek naar mij.
‘Vertrouwen?’
‘Ja.’
‘Klinkt als iets wat een moeder zegt.’
‘Dat is toevallig mijn functie.’
Hij glimlachte heel even.
Maanden gingen voorbij.
Het huis werd rustiger.
Ik ontdekte hoeveel ruimte David had ingenomen zonder dat ik het had gemerkt.
Zijn jas aan de kapstok.
Zijn opladers.
Zijn koffie.
Zijn schema.
Zijn meningen.
Zijn plannen.
Toen die verdwenen, voelde het huis eerst leeg.
Daarna voelde het als ons huis.
Ik veranderde niets groots.
Geen dramatische renovatie.
Geen nieuwe meubels uit wraak.
Ik verfde alleen de muur in de woonkamer.
David had die altijd grijs gewild.
Ik koos groen.
Daan kwam binnen terwijl ik bezig was.
‘Is dit symbolisch?’
‘Nee.’
Hij keek naar de groene muur.
‘Het is absoluut symbolisch.’
‘Pak een roller.’
Hij hielp me.
Bijna een jaar na de bruiloft die geen bruiloft werd, ontving ik een kaart.
Geen afzender.
Binnenin stond:
Het spijt me dat ik lachte.
Margriet.
Dat was alles.
Geen uitleg.
Geen verzoek om vergeving.
Ik heb de kaart lang bekeken.
Toen legde ik hem in een lade.
Ik antwoordde niet.
Misschien meende ze het.
Misschien had ze haar zoon zijn leven zien beschadigen en eindelijk begrepen wat ze had aangemoedigd.
Misschien miste ze gewoon de versie van zichzelf waarin zij niet de slechterik was.
Het maakte niet meer uit.
Vergeving en toegang zijn niet hetzelfde.
Ik kon op een dag misschien stoppen met boos op haar te zijn.
Dat betekende niet dat ze opnieuw een plaats in mijn leven kreeg.
David zag ik nog één keer.
Bij toeval.
In een café.
Ik was met een vriendin.
Hij stond bij de kassa.
We zagen elkaar tegelijkertijd.
Hij zag er anders uit.
Niet dramatisch slechter.
Gewoon vermoeider.
Hij kwam naar mijn tafel.
‘Hoi.’
‘Hoi.’
Mijn vriendin keek van hem naar mij.
‘Ik ga koffie halen.’
‘Je hebt al koffie,’ zei ik.
‘Ik wil nog een koffie.’
Ze verdween.
David ging niet zitten.
‘Hoe gaat het met de kinderen?’
‘Goed.’
‘Met Daan?’
‘Goed.’
Hij knikte.
‘Ik denk vaak aan hem.’
Ik zei niets.
‘Aan allemaal.’
‘Oké.’
‘Claire… ik heb veel fouten gemaakt.’
‘Ja.’
‘Ik wilde je niet vernietigen.’
‘Dat heb je ook niet gedaan.’
Hij keek me aan.
Dat antwoord leek hem te raken.
‘Nee,’ zei hij zacht. ‘Dat zie ik.’
Hij keek naar mijn linkerhand.
Geen ring.
‘Ik ben in therapie.’
‘Goed.’
‘En ik heb mijn schuldenregeling bijna afgerond.’
‘Ook goed.’
‘Mijn moeder en ik praten nauwelijks meer.’
Daar had ik niets op te zeggen.
Toen zei hij:
‘Ik hield wel van je.’
Ik keek hem lang aan.
‘Misschien.’
Hij fronste.
‘Misschien?’
‘Misschien hield je van mij voor zover je toen wist hoe je van iemand moest houden.’
Zijn ogen werden vochtig.
‘Dat is hard.’
‘Nee. Hard zou zijn als ik zei dat alles nep was.’
Ik dacht aan de goede momenten.
Er waren er genoeg.
Dat maakte het juist ingewikkeld.
‘Ik geloof dat sommige dingen echt waren, David. Maar echt zijn is niet genoeg als je ondertussen plannen maakt om iemand financieel afhankelijk van je te maken.’
Hij knikte.
Langzaam.
‘Het spijt me.’
‘Dat geloof ik.’
‘Vergeef je me?’
