‘Ik hoorde je praten over mijn huis.’
Hij slikte.
‘Mijn spaargeld.’
‘Dat was niet—’
‘Het samenvoegen van onze financiën.’
‘Je haalt dingen uit hun verband.’
‘En ik hoorde je zeggen: “Zodra alles van ons samen is, hoef ik niet meer te blijven.”’
Nu reageerden de gasten hoorbaar.
Iemand achterin vloekte.
Margriet werd vuurrood.
David keek alsof iemand hem had geslagen.
‘Dat bedoelde ik niet zo.’
Ik knikte langzaam.
‘Daarom wilde ik je vandaag de kans geven om uit te leggen hoe je het dan wel bedoelde.’
Hij keek om zich heen.
Dat was zijn fout.
Als hij werkelijk geschokt was geweest door een misverstand, zou hij naar mij hebben gekeken.
In plaats daarvan keek hij naar de zaal.
Naar zijn moeder.
Naar de trouwambtenaar.
Naar de weddingplanner.
Hij berekende.
Net zoals ik hem de avond ervoor had horen berekenen.
‘Claire, je bent emotioneel.’
Ik glimlachte bijna.
Natuurlijk.
Daar kwam het.
‘Ben ik dat?’
‘We gaan morgen rustig praten.’
‘Morgen?’
‘Ja.’
‘Na de bruiloft?’
Hij aarzelde.
‘We hoeven vandaag geen overhaaste beslissing te nemen.’
‘Daar ben ik het mee eens.’
Voor het eerst verscheen er iets van hoop op zijn gezicht.
‘Mooi.’
‘Daarom gaat de bruiloft niet door.’
Zijn hoop verdween.
Margriet liep naar voren.
‘Je kunt dit niet maken.’
Ik keek haar aan.
‘Wat precies?’
‘Mensen zijn hierheen gekomen. Alles is betaald. David heeft maanden in deze relatie geïnvesteerd.’
Geïnvesteerd.
Een merkwaardig woord.
‘Dat geloof ik meteen.’
Ze hoorde het zelf.
Haar mond ging dicht.
Ik keek naar David.
‘Wil je weten wat ik vannacht heb veranderd?’
Hij zei niets.
‘De documenten zijn verwijderd.’
Zijn kaak spande zich aan.
‘Mijn financiële adviseur heeft al mijn rekeningen opnieuw gecontroleerd.’
Margriet keek plotseling naar David.
‘Mijn woning blijft uitsluitend op mijn naam.’
Nog een blik tussen hen.
‘De voorzieningen voor Daan en de meisjes zijn juridisch volledig afgescheiden.’
David ademde diep in.
‘Je doet alsof ik van je wilde stelen.’
‘Wilde je dat niet?’
‘Nee.’
‘Prima.’
Ik wees naar de tafel.
‘Dan maakt het toch niets uit dat ik niets teken?’
Hij zei niets.
En dat was het moment waarop zelfs de mensen die nog dachten dat er misschien sprake was van een verschrikkelijk misverstand begonnen te begrijpen wat er gebeurde.
Maar ik had nog één wijziging aangebracht.
De belangrijkste.
Ik draaide me naar de trouwambtenaar.
‘Wilt u het uitleggen?’
Zij knikte.
‘Op verzoek van Claire is de officiële huwelijksvoltrekking vanochtend uit het programma verwijderd. Er zal vandaag geen huwelijk worden geregistreerd.’
David staarde haar aan.
‘Wat?’
‘Er wordt geen huwelijk voltrokken.’
‘Sinds wanneer?’
‘Sinds vanochtend.’
Hij keek naar mij.
‘Je hebt de bruiloft geannuleerd zonder mij iets te zeggen?’
‘De ceremonie, ja.’
‘Maar je bent toch gekomen?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Mijn stem werd zachter.
‘Omdat ik wilde zien wat belangrijker voor je was. Mij verliezen of de toegang tot mijn bezit verliezen.’
‘Wat een gestoorde test.’
‘Het was geen test.’
‘Wat dan?’
‘Een bevestiging.’
David trok zijn colbert recht.
Dat deed hij altijd wanneer hij nerveus was.
‘Oké. Laten we stoppen met dit theater.’
‘Prima.’
‘We gaan naar huis.’
‘Nee.’
‘Claire.’
‘Jij gaat niet meer met mij mee naar huis.’
Hij lachte ongelovig.
‘Ik woon daar.’
‘Nee.’
Dat was verandering nummer vijf.
Zijn gezicht vertelde me dat hij het begreep voordat ik het uitsprak.
‘Je spullen staan in opslag.’
‘Wat?’
‘De spullen die aantoonbaar van jou zijn, zijn vanochtend door een verhuisbedrijf opgehaald en tijdelijk opgeslagen. Je hebt de gegevens per e-mail ontvangen.’
‘Je hebt mijn spullen uit mijn huis gehaald?’
‘Mijn huis.’
‘Ik woon daar al bijna een jaar.’
‘En daarom heb ik juridisch advies ingewonnen voordat ik iets deed.’
Hij keek me aan alsof hij me niet herkende.
Misschien deed hij dat ook niet.
De Claire die hij dacht te kennen, was blijkbaar een vrouw die alles zou tekenen zolang iemand maar beloofde van haar kinderen te houden.
Die vrouw bestond niet meer.
Misschien had ze nooit bestaan.
Margriet begon te schreeuwen.
Niet huilen.
Schreeuwen.
