Deel 6: Wat al vóór mijn val was gepland
Richard ontkende dat de regel iets sinister betekende. Via zijn advocaat verklaarde hij dat ‘medical continuity’ verwees naar mijn bestaande zorg na een eerdere periode van stress en dat ‘A.C. control’ alleen betekende dat Alex praktische afspraken zou coördineren.
Het probleem was dat ik vóór mijn val geen behandeling had die door Alex gecoördineerd hoefde te worden.
Helen zei dat we niet moesten overdrijven wat één regel bewees. Maar samen met de rest veranderde hij de richting van het onderzoek.
Mijn medische gegevens werden opnieuw bekeken. Niet alleen de aangepaste dossiers, maar ook facturen, agenda’s, e-mails en medicatiebestellingen.
Daaruit bleek dat Alex twee dagen vóór mijn val al contact had gehad met Keenes kliniek.
Niet om een afspraak voor mij te maken.
Om te vragen naar ‘acute post-traumatische geheugenverstoring’ en de mogelijkheid van intensieve privébehandeling.
Keene beweerde dat hij dacht dat Alex informatie zocht omdat ik na de ontdekking van de affaire emotioneel instabiel was. Hij ontkende dat hij vóór mijn val wist dat ik gewond zou raken.
Dat geloofde ik.
Maar de timing betekende dat Alex al een plan had voor het geval ik de financiële documenten niet zou laten rusten.
Ik wilde hem zien.
Helen vond dat een slecht idee totdat mijn advocaat erbij kon zijn en de voorwaarden duidelijk waren. Uiteindelijk ontmoetten we Alex in een kantoor in Providence. Geen landgoed. Geen familie. Geen zachte verlichting.
Hij zag er moe uit.
‘Was mijn val gepland?’ vroeg ik.
‘Nee.’
‘Heb je me geduwd?’
Hij keek me recht aan.
‘Nee.’
‘Waarom belde je niet meteen hulp?’
Zijn kaak spande zich.
‘Ik was in shock.’
‘Je vader pakte eerst de laptop.’
‘Hij dacht dat daar medische informatie op stond.’
Ik lachte.
Alex sloot zijn ogen.
‘Maddie, ik heb verschrikkelijke dingen gedaan. Maar ik heb je niet van die trap geduwd.’
‘Wat gebeurde er dan?’
Hij zweeg lang.
Toen zei hij: ‘Je trok de laptop weg. Je liep achteruit. Ik greep je arm. Jij rukte je los.’
Een beeld flitste door mijn hoofd.
Zijn hand om mijn pols.
Mijn hak op de rand van een trede.
‘En toen?’
‘Je verloor je evenwicht.’
‘Waarom heb je gelogen?’
‘Omdat ik wist hoe het eruitzag. Omdat je de laptop had. Omdat mijn vader zei dat als jij wakker werd en alles vertelde, niet alleen onze relatie voorbij was maar het bedrijf ook.’
‘Dus toen ik wakker werd met gaten in mijn geheugen, zag je een kans.’
Hij huilde niet.
Ik was hem daar bijna dankbaar voor.
‘In het begin dacht ik dat ik je alleen rust gaf,’ zei hij. ‘Toen je dingen door elkaar haalde, corrigeerde ik je. Daarna merkte ik dat sommige verhalen je kalmeerden.’
‘Vanessa’s verhalen.’
Hij keek weg.
‘Ik vertelde Keene herinneringen die positief waren.’
‘Die niet van mij waren.’
‘Ik weet het.’
‘En je bleef met haar slapen.’
Geen antwoord.
‘Waarom wilde je die trouwfoto’s?’
Zijn gezicht vertrok.
‘Vanessa wilde bewijs dat ik haar niet zomaar zou laten vallen. Ik beloofde haar dat we later samen zouden zijn.’
‘Dus je gaf haar mijn boog, mijn landgoed en een jurk.’
‘Het was ziek.’
‘Ja.’
Ik stond op.
Toen zei hij iets waardoor ik bleef staan.
‘Mijn vader heeft niet alles verteld over de geldproblemen.’
Ik draaide me om.
Alex legde uit dat Richard niet alleen verliezen probeerde te verbergen. Er was een tekort in een investeringsvehikel waarin zowel Callahan-geld als geld van externe partners zat. Richard had geld tussen projecten verschoven om betalingsverplichtingen tijdelijk te dekken.
‘Hoeveel?’
‘Ik weet het niet precies.’
‘Je liegt.’
‘Ik weet het echt niet. Maar genoeg dat hij de Whitmore-deal nodig had om tijd te kopen.’
‘Deal?’
‘Ons huwelijk.’
Het woord klonk smeriger uit zijn mond dan ooit tevoren.
Alex zei dat hij maandenlang had gedacht dat alles kon worden gerepareerd als we maar trouwden, als mijn vader nieuwe investeringen goedkeurde en als niemand naar de oude geldstromen keek.
‘En toen ik keek?’
‘Toen stortte het plan in.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik stortte van een trap. Jullie plan ging gewoon verder.’
Die avond kregen de accountants een bevestiging die Alex’ verhaal ondersteunde. Een Callahan-vehikel had betalingen tussen projecten doorgeschoven op een manier die vragen opriep over informatie aan investeerders en contractuele beperkingen.
Maar er was nog iets.
Een betaling van 250.000 dollar aan een adviesbureau zonder duidelijke werkzaamheden.
De uiteindelijke begunstigde was verborgen achter een vennootschap.
Onze onderzoekers volgden het spoor.
De vennootschap bleek verbonden aan een familielid van iemand die ik kende.
Dr. Samuel Keene.
Toen ik Helen aankeek, wist ik dat de dokter ons nog lang niet alles had verteld.
