DEEL 13 — ELINE VROEG OM EEN BRIEF
Eline mocht geen onbegeleid contact.
Later kwam er traject.
Niet omdat ik wilde.
Omdat professionals dachten dat zorgvuldig herstel mogelijk kon zijn mits Sophie zelf wilde.
Sophie zei eerst nee.
Daarna, maanden later:
‘Ik wil weten waarom mama mij niet geloofde.’
Dat is geen vraag die oom kan beantwoorden.
Eline schreef brief onder begeleiding.
Geen excuus:
‘Ik wist niet.’
Want ze wist delen.
Brief:
Lieve Sophie,
jij vertelde mij dat er dingen gebeurden die pijn deden en eng waren. Ik had moeten stoppen, luisteren en hulp halen. In plaats daarvan geloofde ik wat ik liever wilde geloven.
Ik zei dat jij loog. Dat was verkeerd.
Ik dreigde dat mensen jou zouden meenemen. Dat was verkeerd en gemeen.
Jij was kind. Ik was moeder. Beschermen was mijn verantwoordelijkheid, niet jouw taak om mij te overtuigen.
Het spijt me.
Je hoeft mij niet te vergeven.
Mama.
Sophie las niet zelf.
Therapeut las voor.
Ze huilde.
Daarna vroeg ze:
‘Is mama ook slachtoffer van papa?’
Moeilijke vraag.
Ik zei:
‘Misschien heeft papa haar ook op manieren gecontroleerd en bang gemaakt. Maar dat verandert niet dat zij jou had moeten beschermen.’
‘Dus allebei?’
‘Ja.’
‘Mensen kunnen twee dingen zijn?’
‘Vaak.’
Ze werd stil.
‘Dat is irritant.’
‘Heel.’
Ze wilde brief bewaren.
Nog geen bezoek.
Een half jaar later videobel van tien minuten.
Daarna begeleid bezoek.
Niet sprookjeshereniging.
Sophie bleef bij mij wonen.
Eline werkte aan behandeling en verantwoordelijkheid.
Ik haatte haar soms.
Sophie niet altijd.
Dat moest ik verdragen.
Mijn woede was van mij.
Niet erfenis voor haar.
