DEEL 2
De eerste beelden kwamen minder dan dertig minuten later binnen.
Rick had toegang op afstand tot de interne camera’s die Daniel tijdens de bouw had geïnstalleerd, systemen waarvan zelfs Catherine niet wist dat ze bestonden.
Ze keken toe hoe Catherine alleen het huis binnenging.
Ze keken haar de trap op lopen.
Toen verscheen Trevor in beeld.
Ze raakten elkaar niet aan.
Dat hoefde ook niet.
De manier waarop ze dicht bij elkaar stonden, de manier waarop ze op gedempte, dringende toon spraken, vertelde Daniel alles.
Trevor keek op zijn horloge.
Catherine knikte.
En toen deed ze iets waardoor rechercheur Reyes rechtop ging zitten in haar stoel.
Ze pakte Daniels jasje van de stoel in de slaapkamer en trok het aan.
Enkele minuten later arriveerden politie-eenheden bij het huis voor de welzijnscontrole.
Ze vonden sporen van een in scène gezet voorval in de garage.
Gereedschap dat niet op zijn plaats lag.
Een ladder die verkeerd stond opgesteld.
Net genoeg chaos om een noodlottige val te suggereren.
Als Daniel thuis was geweest, was het perfect geweest.
Reyes draaide zich langzaam naar hem om. ‘Ze zetten een scène op.’
Daniel reageerde niet.
Zijn telefoon trilde opnieuw.
Een nieuw bericht van Catherine.
Waar ben je?
Daniel staarde naar het scherm en keek toen op naar de mensen in de kamer.
‘Ze denken dat ik er al niet meer ben,’ zei hij zacht.
En voor het eerst die avond besefte hij iets dat veel gevaarlijker was dan verraad.
Ze waren nog maar net begonnen.
Daniel Morrison had zijn leven opgebouwd zoals hij zijn bouwimperium had opgebouwd: met precisie, geduld en een meedogenloze aandacht voor detail. Op zijn 38e was hij eigenaar van Morrison Development, het meest succesvolle bouwbedrijf voor woningen in Cedar Falls.
