Ik pakte haar hand.
‘Dat is niet aan mij om te beslissen.’
Ik keek naar Lukes kaartje.
‘Maar hij wilde dat je wist dat je nooit alleen bent geweest.’
Hannah bleef lange tijd stil.
Toen keek ze naar Victor.
‘Ik kan je niets beloven.’
Victor knikte.
‘Dat weet ik.’
‘Maar ik wil naar je luisteren.’
En dat was genoeg.
De weken gingen voorbij en Victor begon op te duiken in de kleine dingen.
Een kop koffie.
Een telefoontje.
Niets opdringerigs.
Alleen zijn aanwezigheid.
Hannah liet Lukes kaartje inlijsten en zette het op haar nachtkastje.
Op een avond stond ik in de gang onder de foto’s van Luke.
Ik legde mijn hand tegen de muur.
‘Je hebt je belofte gehouden, lieverd.’
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
‘Je was hier.’
Ik keek naar zijn foto.
‘En op de een of andere manier heb je hem ook zover gekregen om terug te komen.’
Voor het eerst in dertien jaar voelde de stilte niet meer zo leeg.
En op de een of andere manier wist ik dat Luke me had gehoord.
