DEEL 3 — Sanne neemt afstand
Sanne had Daan na de nacht in de SUV verlaten, maar niet omdat zij moreel wakker werd.
Dat zou te romantisch zijn.
Zij verliet hem omdat de kaarten op zwart gingen.
Sanne Vermeer was achtentwintig, mooi op een manier die veel onderhoud kostte, en behept met het soort ambitie dat zich graag liefde noemt zolang er een creditcard onder ligt.
Ze had Daan ontmoet bij de opening van ons hotel in Maastricht. Hij had haar voorgesteld als "eventmanager", maar binnen drie weken zat ze aan mijn keukentafel, benen over elkaar, alsof zij bezig was mijn huis qua lichtinval te beoordelen.
"Uw zoon heeft zoveel potentie," zei ze toen.
Ik antwoordde:
"Mijn zoon heeft vooral weinig rem."
Ze lachte niet.
Daan wel.
"Mam maakt graag grapjes."
Maar het was geen grap.
Na Thomas’ dood begon Daan zichzelf te zien als erfprins. Niet door wat hij had opgebouwd, maar door wat hij ooit zou erven. Hij vond werken binnen de hotelgroep beneden zijn niveau, maar geld uitgeven dat uit de hotelgroep kwam, niet.
Sanne versterkte dat.
Zij noemde hem "visionair".
"Je moeder begrijpt niet dat vermogen moet bewegen," zei ze een keer tijdens een lunch, terwijl zij de duurste wijn van de kaart bestelde.
Ik keek haar aan.
"Vermogen beweegt ook naar beneden als je het uit een raam gooit."
Daarna noemde zij mij achter mijn rug "de oude directrice".
Niet moeder.
Niet mevrouw De Vries.
De oude directrice.
Zes dagen na Curaçao belde zij Marlies.
Niet mij.
Slim genoeg.
"Ik wil verklaren dat ik niet wist dat Daan de rolstoel zonder toestemming verkocht," zei ze.
Marlies zette haar op luidspreker terwijl ik erbij zat.
"Maar u was aanwezig," zei Marlies.
"Ik dacht dat het een reservehulpmiddel was."
Mevrouw Van Dam, die thee inschonk, snoof zo hard dat de microfoon het waarschijnlijk opving.
"Mevrouw Vermeer," zei Marlies, "u bent op camerabeelden te zien terwijl u zegt: ‘Doe nou snel, anders missen we de vlucht.’"
Stilte.
"Dat is uit context."
Daar was het.
De reddingsboei van mensen met slechte context.
"Welke context maakt de verkoop van een op maat gemaakte rolstoel van een minder mobiele vrouw passend?" vroeg Marlies.
Sanne ademde scherp in.
"Ik was niet verantwoordelijk voor zijn moeder."
Ik drukte op het knopje van de intercomtelefoon naast mijn bed.
"Nee, Sanne. Maar je was wel verantwoordelijk voor jezelf. En die versie viel nogal tegen."
Opnieuw stilte.
Toen zei ze, met een stem waar de zachtheid uit was verdwenen:
"U denkt dat u gewonnen hebt, maar Daan heeft meer documenten dan u weet."
Marlies keek naar mij.
Ik keek terug.
Daar was het volgende spoor.
"Welke documenten?" vroeg ik.
Sanne hing op.
De volgende ochtend ontving de notaris anoniem een mapje via een koerier.
Geen afzender.
Binnenin zaten kopieën van mails tussen Daan en een zekere Victor Kalm, vermogensadviseur, die jarenlang als externe consultant langs onze trust had geprobeerd binnen te komen.
Bovenaan de eerste mail stond:
Project Mantelzorg.
Mijn zoon had mijn verwaarlozing een projectnaam gegeven.
Toen wist ik dat de stichting niet genoeg was.
We moesten graven.
Dieper.
