‘Kom gewoon. Alsjeblieft.’
Dus ging ik.
Ik ging achterin zitten.
Ik hield mezelf voor dat ik hem het podium over zou zien lopen en zou vertrekken voordat hij me zag.
Toen zag ik de man drie rijen voor me.
Richard.
Hij had meer grijs haar. Een smaller gezicht.
Nog steeds dezelfde gewoonte om met zijn duim over zijn ringvinger te wrijven wanneer hij nerveus was, ook al was de ring al tientallen jaren weg.
Ik had hem elf jaar niet gezien.
Een paar seconden verstijfde ik.
Toen liep Daniel over het podium. Hij keek naar het publiek.
Niet naar mij. Naar Richard.
Na de ceremonie liep Daniel rechtstreeks naar hem toe.
En omhelsde hem.
Ik stond daar als een idioot met het programmaboekje in mijn handen.
Richard zag mij als eerste.
Wat daarop volgde, deed nog meer pijn.
‘Nou,’ zei hij. ‘Ik had niet verwacht jou te zien.’
‘Blijkbaar kan ik hetzelfde zeggen.’
Daniel draaide zich om.
Hij keek geschokt toen hij me zag. ‘Mam?’
Ik keek hem aan. ‘Dus daarom.’
‘Nee.’
Richard zei niets. Daniel keek woedend. Niet naar Richard. Naar Sophie.
Ze stapte tussen ons in. ‘Alsjeblieft. Niet hier.’
Toen nam ze me apart.
Daar gaf ze toe dat ze de avond ervoor een bericht van Richard op Daniels telefoon had gezien.
Ze vond dat ik verdiende te weten dat hij er zou zijn.
‘Maar er is nog iets,’ zei ze.
‘Wat?’
‘Niet hier.’
Daniel had al een tafel voor het avondeten gereserveerd.
Blijkbaar voor zichzelf, Sophie, Richard en twee vrienden.
Niet voor mij. Ook dat deed pijn.
Maar toen Sophie zachtjes tegen Daniel zei dat ze mij had uitgenodigd, staarde hij haar lange tijd aan.
Toen zei hij: ‘Prima.’
Het diner was verschrikkelijk.
Richard vroeg me het brood door te geven. Ik moest bijna lachen om de absurditeit.
Mijn ex-man was blijkbaar in het geheim teruggekeerd in het leven van mijn zoon, en wij zaten brood door te geven.
Toen haastte Sophie zich naar het toilet.
De tweede keer dat ze opstond, ging ik achter haar aan.
‘Hoeveel weken ben je?’
Ze verstijfde. ‘Wat?’
‘Je hebt je champagne niet aangeraakt. Je bent twee keer misselijk geweest. Daniel kijkt naar je alsof je van glas bent.’
Haar gezicht verzachtte. ‘Acht weken.’
Ik staarde haar aan. ‘Weet hij het?’
‘Ja.’
Plotseling vielen de afgelopen weken op een andere manier op hun plaats.
De geheime telefoontjes. Richard. De diploma-uitreiking.
‘Jij werd zwanger, en Daniel besloot dat hij zijn vader terug wilde.’
‘Zoiets.’
‘Wat betekent dat?’
‘Vanwege de baby heeft hij contact met Richard opgenomen.’
‘Waarom?’
Sophie stak haar hand in haar tas. En gaf me de e-mails.
Nu stonden we in de gang terwijl ik ze las.
Het waren er vier.
Richard vertelde Daniel dat hij in behandeling was gegaan toen Daniel tien was. Hij zei dat hij bijna twee jaar nuchter was geweest voordat hij vroeg zijn zoon weer te mogen zien.
Toen kwam de zin die mijn handen deed trillen.
‘Je moeder zei dat contact je alleen maar in verwarring zou brengen en vroeg me weg te blijven.’
Het was waar. Ik haatte het om het zwart op wit te zien. Ik sloeg de volgende bladzijde om.
Richard had geschreven: ‘Ik heb jarenlang brieven gestuurd. Sommige kwamen terug. Andere niet. Uiteindelijk stopte ik, omdat je moeder duidelijk maakte dat ze vond dat je beter af was zonder mij.’
Sophie keek naar mijn gezicht. ‘Is dat waar?’
Ik vouwde de bladzijden op. ‘Het is ingewikkeld.’
Ze keek bijna verontschuldigend. ‘Dat blijft Daniel ook zeggen.’
Die kwam aan.
We gingen terug naar de tafel.
Daniel keek naar mij. Toen naar de papieren.
Zijn gezicht veranderde. ‘Sophie.’
Ze zei: ‘Het spijt me.’
Hij schoof zijn stoel achteruit. ‘Heb je mijn spullen doorzocht?’
‘Ik vond ze naast de printer.’
‘Dat recht had je niet.’
