Deel 8: De echte koper
We gingen rechtstreeks naar de county.
De aanvraag was elektronisch ingediend met een document dat mijn identiteit leek te gebruiken.
Maar de medewerker ontdekte snel een fout.
"De digitale certificering klopt niet."
Rachel glimlachte kort.
"Daarom is hij nog niet geregistreerd."
"Klopt."
"Kunnen we een blokkering plaatsen?"
"Dat kunnen we doen zodra uw advocaat de fraudemelding officieel indient."
Rachel deed het onmiddellijk.
Daarna kregen we toegang tot de metadata van de aanvraag.
Daar stond een tijdstip.
04:17 uur.
En een locatie.
Een hotel in Portland.
Ik herkende het hotel.
Het was vlak bij het kantoor waar Martin vroeger werkte.
We reden erheen.
Martin was er niet.
Maar de receptioniste herkende Elena.
Ze had de kamer geboekt.
De rechercheur vroeg om de beveiligingsbeelden.
Een paar uur later zagen we haar op het scherm.
Elena liep om 04:11 uur de lobby binnen.
Ze vertrok om 04:29 uur.
In haar hand zat een laptop.
Rachel keek naar mij.
"Dat is genoeg om haar verklaring serieus in twijfel te trekken."
Maar de grootste verrassing kwam toen de rechercheur de kamer liet doorzoeken.
Onder het bureau lag een map.
Daarin stonden kopieën van de eigendomsakte, de taxatie en de kredietaanvraag.
En bovenop lag een contract.
Pacific Meridian Acquisition LLC zou het huis kopen voor 210.000 dollar.
Daaronder stond een tweede overeenkomst.
Als het huis eenmaal was verworven, zou de grond naast het huis worden verkocht aan een ontwikkelaar voor bijna drie miljoen dollar.
Het was geen willekeurige woning.
Het huis van mijn ouders was de ontbrekende schakel in een veel groter project.
Elena werd die avond aangehouden voor verhoor.
Gregory werd opnieuw opgeroepen.
Deze keer duurde het minder lang.
Hij gaf toe dat hij wist dat Elena het huis wilde.
Hij beweerde dat hij dacht dat zij alleen een bod wilde doen.
Rachel keek hem aan.
"Waarom heb je dan geprobeerd je schoonouders eruit te zetten?"
Gregory antwoordde niet.
Fiona zat buiten de verhoorkamer.
Toen Gregory haar zag, zei hij:
"Fiona, zeg dat ik je nooit heb bedreigd."
Ze keek hem aan.
"Je hebt me gezegd dat je mijn kinderen zou meenemen als ik niet tekende."
Gregory verstijfde.
"Dat meen je niet."
"Ik meen het wel."
Ik hoorde het via de rechercheur.
Mijn zus had eindelijk voor zichzelf gekozen.
Later die avond belde mam.
"Lucas, we willen naar huis."
Ik glimlachte.
"Dat kan."
"Is het veilig?"
"Ja."
Rachel keek me aan.
"Bijna."
Ik hoorde haar.
"Bijna?"
Ze wees naar een document.
"De fraude is duidelijker geworden. Maar er is nog één ding dat we moeten oplossen."
"Wat?"
"Waarom wist Martin precies wanneer jij de akte thuis zou bewaren?"
Ik zweeg.
Want dat betekende dat iemand binnen mijn eigen bedrijf informatie had gelekt.
