Deel 5: Het alarm dat zweeg
Troy bleef volhouden dat hij niets gevaarlijks had gedaan. Hij had het piepende apparaat van de muur gehaald en op de plank gelegd, zei hij. Hij was niet aan de leidingen gekomen. Ik vroeg waarom hij het niet had verteld. ‘Omdat ik dacht dat je boos zou worden. En toen gebeurde dit.’ Zijn stem brak even, maar daarna klonk hij weer verdedigend. ‘Je doet alsof ik je iets heb aangedaan.’
Ik zei dat hij de waarheid aan de onderzoekers moest vertellen. Vervolgens beëindigde ik het gesprek. Nora zat aan de andere kant van de tafel en deed alsof ze haar krant las. Toen ik mijn telefoon neerlegde, schoof ze het glas water naar me toe. Ze stelde geen vragen die ik niet wilde beantwoorden.
Reed bevestigde later dat Troy inderdaad een koolmonoxidemelder had verwijderd. Het apparaat was in de bijkeuken teruggevonden, zonder batterij. Troy verklaarde dat hij die had meegenomen om een nieuwe te kopen en het daarna was vergeten. Dat was nalatig, zei Reed, maar de vraag of het ook strafrechtelijke gevolgen had, hing af van de technische bevindingen en het toepasselijke recht.
Een inspecteur van de brandweer vertelde mij telefonisch wat inmiddels vaststond. De afvoer van het verwarmingssysteem was gedeeltelijk geblokkeerd geraakt. Daardoor konden verbrandingsgassen het huis binnendringen. Door oververhitting was ook isolatiemateriaal bij de installatie gaan smeulen. Een tweede melder in de gang had uiteindelijk alarm geslagen. De inspecteur kon nog niet zeggen of het defect spontaan was ontstaan of verergerd door een eerdere ingreep.
Die uitleg maakte me misselijk. Ik herinnerde me hoe ik in het donker de fauteuil van James had opgezocht. Als ik meteen naar boven was gegaan, had ik het piepen in de gang misschien niet gehoord. Als Nora niet buiten was geweest, had niemand de rook gezien. Ik had mijn leven niet te danken aan een wonder, maar aan een reeks toevalligheden en aan een vrouw die niet wegkeek.
Mijn moeder belde die middag. Ze zei dat Troy het moeilijk had. ‘Hij heeft niet geslapen sinds het ongeluk.’ Ik vroeg of ze wist dat hij een veiligheidsmelder had verwijderd. ‘Hij probeerde te helpen,’ antwoordde ze. Ik keek naar de blauwe plekken op mijn armen, achtergelaten door de ziekenhuisnaalden. ‘Ik probeerde ook alleen maar thuis te komen,’ zei ik.
Ze begon te huilen en vroeg waarom ik zo hard tegen haar deed. Voorheen zou ik haar hebben getroost. Nu liet ik de stilte staan. Ik zei dat ik tijd nodig had en dat ze voorlopig niet onaangekondigd moest langskomen. Ze zei dat ik veranderd was. ‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Dat denk ik ook.’
De volgende dag ontmoette ik de schade-expert van onze verzekeraar bij het huis. Ik mocht alleen naar binnen onder begeleiding. De hal rook naar nat hout en rook. Mijn koffers stonden in een hoek, bedekt met stof. De fauteuil van James was door hulpverleners opzijgeschoven. In de keuken lag een deel van de vloer open. Ik zag de verwarmingskast, met verkleurde panelen en een ontbrekend waarschuwingsbriefje.
De expert maakte foto's en legde uit welke reparaties mogelijk gedekt waren. Hij vroeg of ik documenten over eerder onderhoud had. Ik vertelde over James' afspraak en de kaart van het bedrijf. De expert adviseerde me alle communicatie te bewaren en voorlopig niets te laten herstellen voordat de inspectie was afgerond.
Toen ik mijn spullen uit de woonkamer verzamelde, vond ik onder een stapel tijdschriften een notitieboekje van James. Op de eerste lege bladzijde stond een datum van kort voor onze reis. Daaronder had hij geschreven: ‘Afvoer controleren. Niet gebruiken tot inspectie.’
Maar onder die regel stond nog iets. In een ander handschrift waren drie woorden toegevoegd: ‘Troy regelt het.’
