Maar dat betekende wel dat Carl ook tegen haar had gelogen.
Toen kwam een van zijn collega’s, Megan, naar me toe.
“Laura, er is nog iets anders.”
Carl zei meteen:
“Megan, doe het niet.”
Ze negeerde hem.
“Hij vertelde ons dat jij ook een relatie had.”
Ik staarde haar aan.
“Wat?”
“Hij zei dat het huwelijk in onderling overleg was beëindigd.”
Een andere collega knikte instemmend.
“Hij vertelde ons dat je iemand had.”
Mijn vernedering sloeg om in woede.
Carl had voor zichzelf een volledig aparte realiteit gecreëerd.
In één versie was ik zijn saaie vrouw.
In een ander geval had ik al een relatie met iemand anders.
Voor Sheila waren we al maanden van elkaar gescheiden.
En in mijn versie?
We waren getrouwd.
Blijkbaar was dat het enige verhaal dat Carl vergeten was bij te werken.
David keek naar Sheila.
“U heeft vorige week een verhuisverzoek ingediend.”
“Ja.”
“Naar dezelfde regio waar Carl naartoe verhuist.”
“Omdat Carl me vertelde dat er een vacature was.”
David schudde zijn hoofd.
“Nee, dat is niet het geval. Ik heb het gecontroleerd toen ik argwaan kreeg.”
De kamer werd angstvallig stil.
Sheila draaide zich naar Carl toe.
“Wat?”
“Ik was ermee bezig.”
“U zei dat het al goedgekeurd was.”
“Ik zei dat het waarschijnlijk wel zo zou zijn.”
“Nee. Je zei dat alles geregeld was.”
De zelfverzekerde Carl van tien minuten eerder was verdwenen.
Hij zag er verslagen uit.
“Ik dacht dat ik het voor elkaar kon krijgen.”
Sheila staarde hem aan.
“Je zei dat we al een appartement hadden gevonden.”
“Ja, dat doen we.”
“U zei dat de aanbetaling al was gedekt.”
Mijn maag draaide zich om.
Dat kan niet waar zijn.
Ik beheerde onze financiën.
Het grootste deel van ons geld hadden we samen.
Er was geen geheime rekening die groot genoeg was om het nieuwe leven te bekostigen dat hij haar blijkbaar had beloofd.
‘Heb je daarover ook gelogen?’ vroeg Sheila.
Carl zei niets.
Ze lachte bitter.
“Oh mijn God.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
Uiteindelijk gaf hij antwoord.
“Ik voelde me gevangen.”
“Door mij?”
“Door alles.”
Hij wreef over zijn gezicht.
“Toen ik vijftig werd, begon ik me af te vragen: is dit het dan echt? Hetzelfde kantoor. Hetzelfde huis. Dezelfde gesprekken.”
Ik herinnerde me de grapjes die hij rond zijn verjaardag had gemaakt over ouder worden.
“Dus je hebt tegen iedereen gelogen.”
“Dat was aanvankelijk niet mijn bedoeling.”
“Maar toen ging je gewoon door.”
“Ik dacht dat ik alles kon oplossen voordat iemand erachter kwam.”
Sheila schudde haar hoofd.
“Je beloofde me een nieuwe start.”
“Ik wilde er een hebben.”
“Dan had je je oude leven op orde moeten brengen voordat je me in een nieuw leven uitnodigde.”
Ze pakte haar handtas op.
En toen vertrok hij.
Ik ben haar niet gevolgd.
Ik ben Carl ook niet gevolgd toen hij een paar minuten later naar buiten liep.
Ik bleef.
Vernederd.
Met een gebroken hart.
Maar ik blijf omdat ik daarvoor gekozen heb.
