Ik wist dat ze alle redenen had om bij me weg te gaan. Toch bleef ze voorlopig in huis. Ze deed wat nodig was om de dagen door te komen, maar tussen ons hing een afstand die ik niet kon overbruggen.
Ik wist niet wat er in haar omging. Misschien dacht ze na over onze toekomst. Misschien probeerde ze te begrijpen wat er was gebeurd. Misschien wist ze zelf nog niet wat ze wilde.
Ik durfde het nauwelijks te vragen.
De kleine gebaren die me in verwarring brachten
Op een ochtend gebeurde er iets onverwachts.
Toen ik wakker werd, begroette mijn vrouw me met een klein, voorzichtig glimlachje.
Het was geen uitbundige glimlach. Toch was het de eerste keer in dagen dat ik iets anders zag dan verdriet.
Die avond bereidde ze mijn favoriete maaltijd, precies zoals ze dat vroeger vaak deed.
Ik wist niet wat ik ervan moest denken.
Betekende het dat ze me langzaam begon te vergeven? Probeerde ze onze oude gewoonten vast te houden? Of deed ze gewoon wat ze altijd had gedaan, ondanks de pijn die ze voelde?
In de weken daarna verschenen er kleine briefjes op plekken waar ik ze gemakkelijk kon vinden.
‘Rijd voorzichtig.’
‘Het eten staat om zeven uur klaar.’
‘Ik hou van je.’
Iedere keer dat ik zo’n briefje zag, voelde ik tegelijkertijd hoop en schaamte.
Hoe kon ze nog zulke woorden opschrijven nadat ik haar zo diep had gekwetst?
Ik wilde geloven dat ons huwelijk nog een kans had. Maar ik was bang om te vroeg conclusies te trekken. Ik wist dat haar vriendelijke gebaren niet automatisch betekenden dat alles weer goed was.
Misschien probeerde ze zelf ook haar weg te vinden door een situatie die niemand had gewild.
Ik besloot haar de ruimte te geven die ze nodig had en niet te doen alsof mijn fout met een paar rustige dagen verdwenen was.
Toch bleef één vraag door mijn hoofd spoken: waarom bleef ze me behandelen met zoveel zachtheid?
De afspraken waarover ze weinig vertelde
Er was nog iets wat me begon op te vallen.
Eenmaal per week ging mijn vrouw naar haar gynaecoloog. Ze vertelde het op een rustige, bijna terloopse manier, zonder veel details te geven.
In het begin dacht ik er niet veel over na. Maar naarmate de weken verstreken, begon ik me zorgen te maken.
Was er iets met haar gezondheid aan de hand? Droeg ze een geheim met zich mee dat ze niet met mij durfde te delen?
