Het flikkeren.
Ik verzamelde de papieren.
Terwijl ik me naar de deur draaide, zei Graham: “Deze kinderen hebben stabiliteit nodig.”
Ik bleef staan.
“Ze hebben mij.”
“Je reist veel.”
“Niet langer.”
“Je bent ongehuwd.”
“Dat heeft niets te maken met of ik hen kan opvoeden.”
“Ik zou hen kansen kunnen bieden die jij je niet eens kunt voorstellen.”
Ik draaide me om.
“Zij aten hondenkoekjes terwijl jij in een auto van honderdduizend dollar reed.”
Voor het eerst viel zijn masker af.
Slechts voor een moment.
Zijn ogen werden leeg.
Toen glimlachte hij.
“Wees voorzichtig, Claire.”
“Is dat een dreigement?”
“Het is een advies.”
Ik vertrok.
Iemand had een zwarte envelop onder mijn ruitenwisser geklemd.
Er zat een foto in.
Lily en Grace stonden voor het appartementencomplex in Boulder.
De foto was die ochtend genomen.
Op de achterkant stonden acht handgeschreven woorden.
GEEF DE DRIVE TERUG OF BEGRAAF NOG VIER KINDEREN.
Ik belde Mercer nog voordat ik mijn autodeur opendeed.
Binnen twintig minuten omsingelden rechercheurs van de staat het appartementencomplex.
De kinderen werden voor zonsondergang naar een beschermde locatie gebracht, een plek die alleen bekend was bij Mercer, twee staatsagenten en mijzelf.
Die nacht hoorde Lily me huilen in de badkamer.
Ze wachtte buiten.
Toen ik de deur opendeed, zei ze: “Het is oom Graham, nietwaar?”
Ik kon niet langer liegen.
“We vermoeden dat hij erbij betrokken is.”
Haar gezicht verhardde.
“Hij heeft mama vermoord.”
“Dat weten we nog niet.”
“Jawel, dat weten we wel.”
“Hoe dan?”
“Omdat mama nog leefde toen hij naar beneden ging.”
Mijn hele lichaam bevroor.
„Wat?“
“Ze kwam eerst naar mijn kamer.”
Lily’s stem begon te trillen.
“Ze gaf me Meneer Knoop. Ze zei: ‘Als Claire thuiskomt, geef dit dan aan niemand anders.’ Toen riep oom Graham haar naam.”
“Wat gebeurde er?”
“Mama ging naar beneden.”
Lily sloeg haar hand voor haar mond.
“Een paar minuten later hoorde ik haar schreeuwen.”
Ik pakte haar bij haar schouders.
“Waarom heb je dat niet aan de politie verteld?”
„Deputy Rusk was er.“
De kamer leek te kantelen.
“Wat bedoel je?”
“De volgende ochtend.”
Mijn maag trok samen.
“Hij arriveerde vóór iedereen?”
Ze knikte.
“Oom Graham liet hem binnen.”
Dat veranderde alles.
Rusk haastte niet alleen het onderzoek nadat de politie was gebeld.
Hij had het huis blijkbaar bezocht terwijl Megans kinderen nog binnen opgesloten zaten.
“Hebben ze jullie gezien?”
“We verborgen ons.”
“Wat deden ze?”
“Ze doorzochten mama’s kamer.”
“Naar de USB.”
Lily knikte.
“Toen zei oom Graham: ‘Hij moet hier zijn.'”
Ik belde Mercer.
Hij arriveerde bij de schuilplaats vergezeld door twee rechercheurs van de staatsrecherche.
Lily herhaalde alles voor de camera.
Tegen de ochtend had Mercer een spoedvergunning om de financiën van Rusk door te lichten.
De resultaten kwamen voor de lunch binnen.
Achtenveertig duizend dollar was niet de enige verdachte betaling.
Er waren er zes.
Totaal: $ 186.000.
Eén kwam van een bedrijf dat verbonden was met de wetsdokter die aanvankelijk de theorie van ademhalingsfalen had gesteund.
Dr. Leonard Pike.
Mercer staarde naar de bankdocumenten.
“Dit gaat verder dan een enkele deputy.”
„Hoe vergaand?“
“Dat weet ik nog niet.”
“Zoek het uit.”
Hij keek me aan.
“Ze begrijpen dat Graham weet dat we actie ondernemen.”
“Hij weet dat ik de USB-stick heb gevonden.”
“Hij weet misschien nog wel meer.”
Mijn telefoon trilde.
Onbekend nummer.
Een bericht.
Ze hadden het astmarapport moeten ondertekenen.
Mercer las ze.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde onmiddellijk.
“Claire, leg je telefoon weg.”
„Was?“
“Raak niets aan.”
Hij belde het technische team.
Dertig minuten later traceerden ze het bericht via verschillende versluierde nummers.
Maar het zendende apparaat had kort verbinding gemaakt met een gsm-mast aan de westelijke rand van Denver.
Dicht bij een industriegebied.
Op één mijl afstand van een magazijn dat eigendom was van een andere dochteronderneming van Summit Meridian.
Mercer keek me aan.
“Ethan Cross wordt al bijna twee weken vermist.”
De impact was onmiddellijk merkbaar.
“Denk je dat hij daar is?”
