Na zestig?
Dus had ze gedaan wat mensen vaak doen wanneer ze te lang met een leugen leven.
Ze had morgen gekozen.
Steeds opnieuw.
Morgen vertel ik het.
Tot er geen morgen meer was.
Maar toen kwam een passage die me verwarde.
Er is nog iets wat je moet weten.
Mijn fout heeft niet alleen emotionele gevolgen.
Daarom zit mr. De Boer bij jou.
Jaren geleden ontdekte ik dat mijn vader na zijn dood iets had achtergelaten wat ik nooit had verwacht.
Niet alleen geld.
Documenten.
Ik keek naar de advocaat.
‘Wat voor documenten?’
Hij wees naar de envelop.
Er zat nog iets in.
Een tweede, kleinere envelop.
En een kopie van een oud testament.
De naam Hendrik van Leeuwen stond bovenaan.
Irenes vader.
Ik begon te lezen.
Het kostte me enkele minuten om te begrijpen wat ik zag.
‘Hij liet alles aan haar na?’
‘Een aanzienlijk deel.’
‘Maar Irene zei altijd dat ze niets van hem wilde.’
‘Dat wilde ze aanvankelijk ook niet.’
‘Hoeveel?’
De advocaat aarzelde.
‘Het vermogen is in de loop der jaren gegroeid.’
‘Hoeveel?’
‘Op dit moment ongeveer 1,8 miljoen euro.’
Ik staarde hem aan.
‘Wat?’
Irene en ik waren niet arm gebleven.
Ik had goed gewerkt.
We hadden ons huis afbetaald.
We hadden spaargeld.
Een redelijk pensioen.
Maar 1,8 miljoen euro?
Dat was een andere wereld.
‘Waar is dat geld?’
‘Belegd.’
‘Op haar naam?’
‘Grotendeels.’
‘Waarom wist ik dit niet?’
Hij keek naar de brief.
Natuurlijk.
Meer geheimen.
Ik las.
Ik heb het geld jarenlang niet aangeraakt.
Ik haatte waar het vandaan kwam.
Later gebruikte ik een klein deel voor de studies van onze kinderen en voor de eerste woningen van de kinderen.
Jij dacht dat het uit onze gezamenlijke spaarrekening kwam.
Dat was niet zo.
Ik wilde dat iets van mijn vaders geld tenminste iets goeds zou doen.
De rest liet ik beheren.
Ik vertelde mezelf dat ik het ooit aan jou zou vertellen.
Weer dat woord.
Ooit.
Ik sloeg met mijn vlakke hand op tafel.
‘Verdomme, Irene.’
De advocaat keek weg.
‘Ze betaalde Peters studie?’
‘Voor een deel.’
‘En Mariekes aanbetaling voor haar huis?’
‘Waarschijnlijk.’
‘En de rekening voor Eva’s operatie toen ze klein was?’
Hij zei niets.
Dat was antwoord genoeg.
Toen kwam de echte reden waarom de advocaat mij bezocht.
Omdat Irene en ik juridisch niet getrouwd waren, konden er rond haar nalatenschap vragen ontstaan die in een normaal huwelijk anders zouden liggen.
Maar Irene had zich daarop voorbereid.
Heel grondig.
Ze had een testament.
Volmachten.
Een verklaring.
Documentatie over ons gezamenlijke leven.
En specifieke legaten voor onze kinderen en kleinkinderen.
‘En ik?’
vroeg ik.
De advocaat keek me aan.
‘U bent de belangrijkste begunstigde.’
Ik lachte bitter.
‘Van mijn vrouw die juridisch mijn vrouw niet was.’
‘Ja.’
‘Wat heeft ze mij nagelaten?’
‘Het woonrecht en, afhankelijk van de afwikkeling, vrijwel het gehele resterende vermogen, met aparte bedragen voor kinderen en kleinkinderen.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik wil haar geld niet.’
‘Dat hoeft u vandaag niet te beslissen.’
‘Ik wil Irene.’
Mijn stem brak.
‘Ik wil mijn vrouw terug.’
De advocaat zei niets.
Daar bestond geen juridisch document voor.
Na zijn vertrek zat ik uren alleen.
Toen belde ik onze drie kinderen.
Niet afzonderlijk.
Allemaal tegelijk.
Peter kwam als eerste.
Daarna Marieke.
Eva arriveerde als laatste, nog in haar werkkleding.
Ze dachten dat er iets met mij was gebeurd.
‘Pap?’
