Nadat we onze partners hadden verloren, trouwde ik op 71-jarige leeftijd met mijn jeugdliefde. Maar tijdens de receptie waarschuwde een jonge vrouw me: “Hij is niet wie je denkt dat hij is.”

En daar was Walter.

Hij heeft alles uitgelegd.

Hij vertelde me dat hij er altijd spijt van had gehad dat hij voor het schoolbal was weggegaan. Toen ik het vorig jaar ter sprake bracht, wist hij wat hij moest doen.

De jonge vrouw stapte naar voren. Ze stelde zich voor als Jenna, de evenementenplanner.

De kamer was ingericht als een schoolbal uit de jaren 70.

Walter stak zijn hand uit.

“Mag ik deze dans met u?”

We hebben gedanst.

Even heel even waanden we ons niet in de zeventig.

We waren weer zestien.

Op mijn 71e ging ik eindelijk naar het schoolbal.

Liefde verdwijnt niet. Ze wacht. En als je er klaar voor bent, is ze er nog steeds.”