Deel 2
Drie volle seconden lang keek Adrian zo verbijsterd dat hij bijna onschuldig leek.
Toen vertrok zijn gezicht.
‘Denk je dat dit grappig is?’
‘Nee,’ zei ik kalm.
‘Ik denk dat het gedocumenteerd is.’
Zijn ogen schoten onmiddellijk naar de hoeken van de slaapkamer.
Te laat.
Het huis aan het meer was Celestes huwelijkscadeau aan mij geweest, en daarom dacht zij dat de familie er nog altijd controle over had.
Wat ze niet wist, was dat mijn advocaat de aanvaarding had uitgesteld totdat de eigendomsakte volledig en zonder voorwaarden was overgedragen aan mijn persoonlijke trust.
En wat Adrian niet wist, was nog belangrijker.
Elk pand binnen die trust gebruikte hetzelfde beveiligingssysteem als mijn trainingscentra.
Cloudopnames.
Noodaudio.
Stille alarmmeldingen.
Boven het bed knipperde een minuscuul groen lampje in de rookmelder.
Adrian zag het.
Zijn mond viel open.
Toen stormde hij op me af.
Hij was sterk.
Verwend.
Razend.
Die combinatie maakte hem gevaarlijk.
Maar woede maakte hem ook slordig.
De riem suisde door de lucht waar een fractie van een seconde eerder mijn schouder was geweest.
Ik stapte zijn slag in.
Greep zijn pols.
Draaide.
En werkte hem achteruit tegen het tapijt.
Niet hard genoeg om hem ernstig te verwonden.
Wel hard genoeg om hem zijn adem kwijt te laten raken.
En zijn trots.
Hij krabbelde overeind, zijn gezicht vuurrood.
‘Jij bent gestoord!’
‘Je viel me aan.’
‘Je hebt me uitgelokt!’
‘Je bekende eerst wat je van plan was.’
Hij verstijfde.
Vanuit de gang klonk plotseling Celestes stem.
‘Adrian?’
Een korte stilte.
Toen, bijna vrolijk:
‘Huilt ze al?’
