Deel 5
Zes maanden later stond ik in mijn nieuwste trainingscentrum in het centrum van de stad.
Twintig vrouwen stonden onder het felle licht op de matten en oefenden hoe ze zich uit een polsgreep konden bevrijden.
Buiten tikte regen tegen de ramen.
Zachter dan die nacht aan het meer.
Na de training pakten de meeste vrouwen hun spullen en vertrokken.
Eén jonge vrouw bleef achter.
Ze stond bij de rand van de mat en draaide zenuwachtig aan de band rond haar hand.
Ik liep naar haar toe.
‘Alles goed?’
Ze aarzelde.
‘Mijn verloofde vindt dat ik overdrijf omdat ik hier kom.’
Ik zei niets.
Ze keek naar de grond.
‘Hij zegt dat ik hem blijkbaar niet vertrouw als ik zelfverdediging wil leren.’
Ik pakte voorzichtig haar hand en trok de band iets steviger.
‘En wat denk jij?’
Ze haalde haar schouders op.
‘Ik weet het niet.’
Ik keek haar aan.
‘Leer het toch.’
Ze keek verbaasd op.
Ik glimlachte.
‘Juist dan.’
Nadat ze vertrokken was, deed ik de deur op slot.
De sportschool werd stil.
Ik liep langs de lege matten en bleef uiteindelijk voor het donkere raam staan.
Mijn spiegelbeeld keek terug.
Geen ivoorkleurige zijden jurk.
Geen trouwring.
Geen geleende familienaam.
Geen man achter me die bepaalde hoeveel ruimte ik mocht innemen.
Alleen ik.
Levend.
Vrij.
En eindelijk rustig.
Achter me lagen de matten schoon en leeg.
De lampen verspreidden warm licht door de zaal.
Mijn sleutels lagen in mijn hand.
Mijn naam stond op de papieren.
De deur was van mij.
Mijn bedrijven waren van mij.
Mijn toekomst was van mij.
En terwijl de regen zachtjes tegen het glas tikte, dacht ik nog één keer terug aan Adrians glimlach toen hij die leren riem losmaakte.
Hij had werkelijk gedacht dat onze huwelijksreis voorbij was en mijn eerste les zou beginnen.
Daar had hij gelijk in.
Alleen niet over wie die avond iets zou leren.
Want niemand zou mij ooit nog leren gehoorzamen.
Disclaimer: Dit verhaal is fictief en uitsluitend bedoeld voor entertainment. Eventuele overeenkomsten met bestaande personen, gebeurtenissen of plaatsen berusten op toeval.
