Howards gezicht werd ongewoon bleek. Elena merkte de dramatische verandering in het gedrag van de oude advocaat onmiddellijk op.
‘Howard?’ vroeg Elena voorzichtig. ‘Wat is er?’
De bejaarde advocaat liet zich zwaar in zijn bureaustoel zakken. “Die naam ken ik heel goed.”
Julian keek op van de foto. ‘Hoe ken je hem?’
Howard opende een oude archiefkast met een gebogen deksel op zijn bureau. “David Mercer werkte rechtstreeks voor het bouwbedrijf van uw vader.”
Julian voelde een plotselinge koude rilling over zijn rug lopen. “Voor papa?”
‘Ja,’ antwoordde Howard zachtjes. ‘Hij was Arthurs belangrijkste voorman op de bouwplaats. En hij was ook Arthurs allerbeste vriend.’
Julian staarde weer naar de foto. Toen sprak Howard een zin uit die Julians begrip van zijn afkomst opnieuw aan diggelen sloeg.
“David Mercer is zes maanden voor jouw geboorte omgekomen bij een vreselijk ongeluk op een bouwplaats,” onthulde Howard zachtjes.
Julians gedachten schoten alle kanten op met de nieuwe tijdlijn. “Dus… David Mercer zou wel eens mijn biologische vader kunnen zijn.”
“Dat is zeer goed mogelijk,” beaamde Howard.
Elena bekeek de foto aandachtig. ‘Waarom zou Arthur in het geheim het kind van zijn overleden beste vriend adopteren?’
Howard keek haar aandachtig aan. “Dat is precies de vraag die ik mezelf ook heb gesteld.”
Ze lieten een formele DNA-test uitvoeren met genetisch materiaal van nog levende verre familieleden van de familie Mercer. Twee weken later arriveerden de officiële laboratoriumresultaten per post.
David Mercer was inderdaad de biologische vader van Julian.
Julian las het officiële document terwijl hij naast Elena aan de eettafel zat. Arthur had niet zomaar een willekeurig kind geadopteerd. Arthur had de vaderloze baby van zijn overleden beste vriend in huis genomen.
Maar waarom hadden ze de naam van David Mercer zijn hele leven voor Julian verborgen gehouden?
Julian besloot nog een laatste keer terug te gaan naar Martha’s huis om de definitieve antwoorden te krijgen. Deze keer stond Elena erop om mee te gaan, in haar wandelschoenen.
Martha zag er doodmoe uit toen ze de voordeur opendeed. Ze was afgevallen en haar ogen waren ingevallen. Julian legde de oude foto uit 1988 direct op haar keukentafel.
‘Je kende David Mercer,’ zei Julian botweg.
Martha’s gezicht vertrok van pijn. “Ja.”
“Hij was mijn biologische vader,” zei Julian.
Martha kreeg meteen tranen in haar ogen. “Ja, Julian. Dat was hij.”
Julian klemde zijn kaken op elkaar en deed zijn best om kalm te blijven. “Vertel ons nu meteen de hele waarheid.”
Martha liet zich zwaar op tafel vallen en fluisterde: “David hield heel veel van Eleanor.”
‘Waarom probeerde Eleanor me dan aan jou uit te huwen?’ vroeg Julian.
‘Ze wilde je niet weggeven,’ bekende Martha zachtjes.
Julian keek haar verward aan. ‘Wat bedoel je?’
Martha vervolgde haar uitleg. “Toen David zo plotseling bij dat ongeluk om het leven kwam, stortte Eleanor emotioneel volledig in. Ze had geen geld en geen onderdak. Arthur voelde zich diep verantwoordelijk voor haar situatie.”
‘Verantwoordelijk voor wat?’, drong Julian aan.
Martha keek weg naar het raam. Julians stem werd scherper en klonk als een bevel.
‘Waar ben je verantwoordelijk voor, Martha?’
Martha fluisterde: “Het bouwongeluk.”
Het werd doodstil in de keuken.
‘Arthur was eigenaar van het bouwbedrijf en de bouwplaats,’ legde Martha nerveus uit. ‘David had hem al twee keer verteld dat de zware machines onveilig waren en gerepareerd moesten worden. Arthur stelde de vervanging van de machines uit omdat ze flink achterliepen op schema bij een groot project.’
Julian voelde zich misselijk. “Is de apparatuur uitgevallen?”
‘Ja,’ gaf Martha zachtjes toe.
‘Heeft papa de dood van zijn beste vriend veroorzaakt?’ vroeg Julian vol afschuw.
‘Niet opzettelijk!’ verdedigde Martha zich snel. ‘Het was een vreselijke vergissing! Maar Arthur gaf zichzelf de volledige schuld van Davids dood.’
Elena sprak zachtjes vanuit haar stoel. “Dus Julian adopteren…”
‘Het was Arthurs manier om de levenslange verantwoordelijkheid voor Davids kind op zich te nemen,’ vulde Martha aan.
Julian sloot zijn ogen stevig. De vader die hij zijn hele leven had bewonderd, bleek plotseling diep menselijk te zijn. Hij was imperfect, gebukt onder een immens schuldgevoel en uiteindelijk verantwoordelijk voor de tragische dood van een ander.
Maar Martha was nog niet uitgesproken.
‘Arthur hield echt van je, Julian,’ drong Martha aan, haar stem trillend. ‘Het was niet alleen uit schuldgevoel. Niet na de allereerste dag dat hij je vasthield. Jij werd zijn absolute, hele wereld.’
Julian geloofde dat deel. Hij had die diepe liefde elke dag van zijn jeugd gevoeld. Juist dat maakte de daaropvolgende ontdekking zo veel erger.
Elena draaide de oude foto uit 1988 in haar handen om en bekeek de randen aandachtig. Plotseling fronste ze haar wenkbrauwen.
“Er staat iets geschreven onder de kartonnen achterkant van de lijst,” merkte Elena op.
Ze trok voorzichtig een strook oud montagepapier langs de onderrand los. Een tweede, verborgen regel handgeschreven tekst verscheen. Het was niet in Arthurs handschrift geschreven, maar in Eleanors sierlijke handschrift.
David heeft nooit geweten dat de baby niet van hem was.
Iedereen in de kamer verstijfde onmiddellijk. Julian voelde de laatste lucht uit zijn longen verdwijnen.
‘Wat staat daar?’ fluisterde Julian.
Elena las de zin nog een keer hardop voor, haar stem trillend. “David heeft nooit geweten dat de baby niet van hem was.”
Julian keek langzaam op naar Martha. Het gezicht van zijn moeder was asgrauw geworden.
‘Je wist hiervan,’ zei Julian, terwijl het besef tot hem doordrong.
Martha begon oncontroleerbaar te trillen.
‘Mam,’ eiste Julian luid. ‘Wie was mijn echte biologische vader?’
Martha stond abrupt op van tafel. Julian stond meteen met haar op.
‘Wie was het?’ riep Julian.
Martha fluisterde met een gebroken stem: “Het was Arthur.”
