Deel 2

Ik verliet het uitvaartcentrum zonder nog een woord te zeggen. Mijn wang brandde, mijn pols deed pijn en het rouwprogramma van mijn vader was verfrommeld in mijn hand. Buiten was de lucht grijs en stonden rouwenden in kleine groepjes bij hun auto’s, fluisterend condoleances die ik niet meer kon verstaan.

Ethan volgde me naar de parkeerplaats.

‘Claire,’ zei hij zachtjes. ‘Maak het niet onaangenaam.’

Ik draaide me langzaam om. “Je moeder heeft me net geslagen op de begrafenis van mijn vader.”

“Zij rouwt ook.”

Dat vond ik bijna grappig. “Wie moest ze rouwen? Ze haatte mijn vader.”

Ethan keek om zich heen, gegeneerd door mijn toon. ‘Ze maakt zich zorgen om me. Je bent al maandenlang instabiel.’

“Mijn vader had kanker. Ik zorgde voor hem.”

“Je verwaarloosde je huwelijk.”

Achter hem stapte Patricia naar buiten en streek haar zwarte jurk glad alsof er niets gebeurd was. Ze gaf me een kleine glimlach, alleen voor mij bedoeld.

Die nacht kwam Ethan pas na middernacht thuis. Toen hij dat deed, trof hij me aan de keukentafel aan met de oude leren map van mijn vader voor me. Ik had die na de begrafenis uit zijn appartement meegenomen. Er zaten verzekeringspapieren, medische aantekeningen en een verzegelde envelop in met mijn naam erop geschreven in het wankele handschrift van mijn vader.

Ethan bleef in de deuropening staan. “Wat is dat?”

“De papieren van mijn vader.”

Zijn uitdrukking veranderde. ‘Je moet daar niet alleen doorheen gaan. Mama zei dat verdriet ervoor kan zorgen dat mensen dingen verkeerd begrijpen.’

Ik opende de envelop.

Binnenin bevonden zich een brief en een USB-stick.

Claire, als je dit leest, ik ben weg. Ik had het je eerder moeten vertellen. Ethan kwam zes maanden geleden naar me toe om geld te vragen. Toen ik weigerde, dreigde Patricia je leven zuur te maken totdat je me ervan overtuigde het huis te verkopen. Ik heb een van onze gesprekken opgenomen. Het spijt me dat ik je niet eerder heb beschermd.

Mijn handen trilden.

Ethan kwam dichterbij. “Claire, geef me dat.”

Ik drukte de USB-stick tegen mijn borst. “Waarom vroeg je mijn stervende vader om geld?”

Zijn gezicht betrok. “Omdat hij vasthield aan een huis dat hij niet nodig had.”

“Dat huis was van mij nadat hij was overleden.”

‘Precies,’ zei Ethan, en zweeg toen, alsof hij te veel had gezegd.

Het werd stil in de keuken.

Ik keek naar de man met wie ik getrouwd was en zag ineens het hele plan. Patricia had me niet aangevallen omdat papa weg was.

Ze viel me aan omdat ze geloofde dat de laatste barrière tussen hen en zijn huis was verdwenen.

Toen reikte Ethan over de tafel en pakte de map.

Maar mijn telefoon was al aan het opnemen.