Ik bekostigde de reparatie van het dak. Een nieuwe eikenhouten vloer. Isolatieglas. Een compleet nieuwe badkamer. Een kookeiland op maat. Al het schilderwerk.
Ik kocht ook een Amerikaanse koelkast, een wasmachine, de flatscreen-tv, een eikenhouten eettafel, complete slaapkamerameublementen en de peperdure leren bank die Margriet per se zelf wilde uitkiezen.
In totaal had ik er ruim 70.000 euro doorheen gejaagd.
En nu stond ik voor een gesloten poort als een ongewenste zwerver.
Ik zocht naar Thomas. Hij ging hier toch zeker een stokje voor steken.
In plaats daarvan trok hij me even apart.
"Sanne, maak hier alsjeblieft niet zo'n gigantisch drama van."
Ik staarde hem vol ongeloof aan.
"Je moeder heeft de poort met een ketting afgesloten op onze trouwdag!"
"Het is maar voor drie uurtjes," fluisterde hij terwijl hij naar de grond keek. "Je weet hoe koppig ze kan zijn."
"Dus je laat haar dit gewoon doen?"
Hij keek schichtig naar de buren, die al voor de ramen stonden te kijken.
"Ik werk voor de gemeente, Sanne. Ik kan echt geen openbaar schandaal gebruiken." Hij dempte zijn stem nog verder. "En mama heeft een hoge bloeddruk. Als ze zich opwindt en er gebeurt iets met haar, dan krijgt iedereen de schuld behalve zij."
Ik kon amper bevatten wat hij zojuist zei. Toen volgde de zin die alles kraakhelder maakte.
"Een goede echtgenote weet hoe ze zich moet aanpassen aan de familie van haar man."
Daarna liep hij gewoon weg.
Een paar minuten later zag ik hem met twee vrienden staan roken, alsof we gezellig op een zomerse barbecue stonden.
Mijn vader stapte naar voren en ging naast me staan.
"Je hoeft je tegenover deze mensen absoluut niet te bewijzen," zei hij zachtjes. Hij legde een hand op mijn schouder. "Als je hier weg wilt, dan gaan we nu met je mee."
Thomas kwam vlak daarna weer aanlopen. Hij zag er geïrriteerd uit.
"Hou op met zo te kijken. Je verpest de hele sfeer van de bruiloft."
Ik zei niets. Ik keek hem alleen maar aan.
Toen liet ik mijn boeket op de stenen vallen.
Ik trok mijn sluier uit mijn haar.
Onder de loodzware tule van mijn bruidsjurk droeg ik een simpeler, zijden jurkje voor het avondfeest. Ik klikte de volumineuze buitenste rok los, duwde hem in de armen van mijn nichtje en vroeg om haar winterjas.
Alle kleur trok uit Thomas' gezicht weg.
"Wat ben je in hemelsnaam aan het doen?"
"Wat ik had moeten doen op het moment dat je moeder dat slot dichtklikte."
Ik draaide me om naar alle gasten.
Op de ochtend van mijn bruiloft sloot mijn aanstaande schoonmoeder me buiten het hek van haar huis en kondigde voor de neus van bijna vijftig gasten aan: "Jij blijft daar drie uur staan. Misschien leert dat je wat nederigheid."
