Hij had geen antwoord. Hij zuchtte alleen maar en liep weg.
Die nacht kon ik niet slapen. Ik staarde naar het plafond, de woorden ‘Mama zou boos zijn’ galmden als een trommel in mijn oren.
Tegen de ochtend had ik mijn besluit genomen.
Ik vond Tina’s nummer in de ‘werkcontacten’ op de laptop van mijn man en stuurde haar een berichtje. Ik vertelde haar dat ik hielp met het plannen van de volgende kerstborrel van het bedrijf en dat ik even snel een kopje koffie wilde drinken om de gastenlijst door te nemen. Binnen vijf minuten antwoordde ze vrolijk: « Absoluut! »
We ontmoetten elkaar in een klein café drie stratenblokken van haar appartement. Ze zag eruit alsof ze zo uit een reclame voor een beautymerk was gestapt: strak gestyled haar, crèmekleurige blouse, rode nagels. Ze bestelde zelfs een ingewikkelde matcha-haverlatte alsof ze die van tevoren had geoefend.
Na de beleefdheden zette ik mijn kopje neer en ging ik ter zake. « Mijn dochter zegt dat ze bij u is geweest. »
Haar uitdrukking veranderde niet. Ik ging verder.
« Ze zegt dat mijn man haar heeft meegebracht. Dat ze rode wormen in je bed heeft gezien. Ik neem aan dat het zachte krullers waren? »
Tina roerde haar latte met opzettelijke traagheid.
‘Ik vroeg me al af wanneer je het zou ontdekken,’ zei ze.
Ik knipperde niet met mijn ogen.
‘Hij zei dat het niet lang zou duren. Dat we, zodra je weg was, konden stoppen met stiekem doen,’ antwoordde ze nuchter.
‘Dus je vindt het prima om iemands tweede keus te zijn?’ vroeg ik, met tranen in mijn ogen toen de waarheid eindelijk tot me doordrong.
Ze glimlachte. « Ik vind het prima om uitgekozen te worden. Uiteindelijk. »
Ik stond vastberaden op. « Hij is helemaal van jou. »
Tijdens de autorit naar huis voelde ik me rustiger dan ik had verwacht. Niet diepbedroefd. Niet woedend. Gewoon klaar ermee.
