Chloe.
Iedereen.
Hij zakte voor me op één knie en pakte mijn hand.
“Hoe erg is de pijn? Van één tot tien.”
“Zeven.”
Zijn kaak verstrakte.
Hij keek naar de ambulancebroeders.
“Ziekenhuis. Nu.”
Mijn moeder stapte naar voren.
“Dit is belachelijk.”
Ethan keek langzaam naar haar op.
Zijn stem bleef volkomen kalm.
“Raak mijn vrouw nog één keer aan en zij verlaat deze zaal op een brancard terwijl u hem in handboeien verlaat.”
Voor het eerst in mijn leven zag ik mijn moeder daadwerkelijk een stap achteruit doen.
Deel 3
De ambulancebroeders tilden me voorzichtig op de brancard.
Terwijl één van hen mijn bloeddruk controleerde, keek een politieagent de zaal rond.
“Wie heeft de autosleutels?”
Chloe drukte ze tegen haar borst.
“Ze zijn van mij. Ik heb ze cadeau gekregen.”
Ethan stond op.
Hij draaide zich naar de zaalmanager.
“Ik wil graag dat u de camerabeelden veiligstelt van de ingang, de desserttafel en de parkeerplaats. Mijn vrouw zal via haar advocaat zo nodig een formeel verzoek indienen, maar ik neem aan dat u liever vrijwillig meewerkt.”
De manager knikte onmiddellijk.
“Natuurlijk.”
Blakes zelfverzekerde glimlach verdween.
“De advocaat van je vrouw? Ik dacht dat jij advocaat was.”
Ethan keek hem aan.
“Dat ben ik.”
Hij trok zijn jasje recht.
“Maar wanneer mijn vrouw gewond raakt, vertegenwoordig ik mezelf niet. Dan huur ik mensen in die minder geduldig zijn dan ik.”
Een paar gasten hapten hoorbaar naar adem.
Mijn moeder lachte nerveus.
“Wat een toneelstuk.”
Ethan stak zijn hand in zijn binnenzak.
Hij haalde er een dun dossier uit.
“Nee.”
Hij liep naar mijn vader.
“Het toneelstuk was gestolen eigendom presenteren als verlovingscadeau.”
Hij legde een document voor hem neer.
“Dit zijn de consequenties.”
Mijn vader las de eerste regels.
Alle kleur trok uit zijn gezicht.
“Wat is dat?” vroeg Chloe.
Ethan antwoordde zonder haar aan te kijken.
“Een ingebrekestelling voor Bell Family Catering.”
Mijn moeder verstijfde.
“Wat?”
“Jullie ouders hebben drie betalingen gemist op hun zakelijke lening. Vervolgens hebben ze geld uit het bedrijf gebruikt om dit verlovingsfeest te betalen nadat Ava weigerde nog meer geld beschikbaar te stellen.”
“Leugenaar!” schreeuwde mijn moeder.
De zaalmanager keek plotseling heel anders naar haar.
Ethan knikte naar de bloemen.
“De aanbetaling voor deze zaal kwam van Ava.”
Hij wees naar de champagne.
“De upgrade van het drankarrangement ook.”
Naar de fotograaf.
“Ook door Ava betaald.”
Chloe staarde naar mij.
“Jij… hebt hiervoor betaald?”
Ik lag op de brancard en voelde opnieuw een pijnlijke druk in mijn buik.
Maar ik keek haar recht aan.
“Anoniem.”
“Waarom?”
