Rebecca trok mijn aandacht over het bureau heen.
— Laurel, we hebben voldoende bewijs om onmiddellijke actie aan te bevelen binnen het kader van de governanceprocedures van het bedrijf.
Ik heb het rapport gesloten.
— Roep dan de raad bijeen.
Ze aarzelde.
– Wanneer ?
— Morgenochtend.
Ik wierp een blik op de foto van Vanessa met mijn boeket.
— En nodig Ethan uit. Ik wil dat hij de conclusies zelf hoort.
De prijs van verraad
De volgende ochtend om negen uur kwam Ethan de directiekamer binnen met dezelfde zelfvoldane glimlach die ik ooit voor zelfvertrouwen had aangezien. Vanessa was bij hem. Ze droeg een wit designpak. Ik bewonderde haar brutaliteit bijna.
Ethan keek de kamer rond.
— Waar gaat deze spoedvergadering over?
Ik zat aan het uiteinde van de tafel.
— Gaat u zitten.
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
— Waarom zit je hier?
— Omdat ik de vergadering voorzit.
Hij lachte.
— Lieve schat, dit is zakelijk. Laat de professionals het maar afhandelen.
Niemand lachte met hem mee.
Rebecca heeft verschillende bestanden naar de beheerders verzonden.
“Meneer Caldwell,” zei ze, “deze bijeenkomst betreft aanzienlijke financiële onregelmatigheden die aan het licht zijn gekomen tijdens een onafhankelijk onderzoek.”
Ethans glimlach verdween.
— Welke onregelmatigheden?
Ik opende het eerste bestand.
— Tweehonderdzevenentachtigduizend dollar betaald aan Vanessa’s adviesbureau.
Vanessa werd bleek.
Ethan boog zich voorover.
— Dit waren legitieme zakelijke uitgaven.
— Dan zult u geen moeite hebben om facturen uit te leggen voor diensten die niemand kan verifiëren.
Hij slikte.
Ik ging verder.
— Daarnaast is er nog eens $116.000 aan onkostenvergoedingen in rekening gebracht bij het bedrijf. Hotels. Sieraden. Luxe vakanties.
Vanessa verborg haar handen onder de tafel.
Ethan keek me boos aan.
Bespioneer je me?
— Ik voer een audit uit bij mijn bedrijf.
Hij grijnsde.
— Uw bedrijf? Uw vader is eigenaar van Whitmore Development.
Ik draaide me naar Rebecca. Ze legde een gecertificeerd overzicht van het onroerend goed op tafel.
— Ter herinnering, zei ze, bezit Laurel Whitmore 68 procent van de stemgerechtigde aandelen.
Ethan heeft de documenten gecorrigeerd.
— Dat is onmogelijk.
“Nee,” antwoordde ik. “Het is gewoon iets wat je nooit de moeite hebt genomen om te leren.”
Vanessa stond plotseling op.
— We gaan weg.
“U bent vrij om te vertrekken,” zei Rebecca. “Maar de documenten zijn al bewaard gebleven en de relevante dossiers worden overgedragen aan een externe raad en de autoriteiten voor beoordeling.”
