‘Je vader hield ook van jou,’ fluisterde ik.
Zijn ogen gevuld.
‘Hoe weet jij dat?’
‘Omdat hij van je wist.’
Leo knipperde.
‘Dat heeft hij gedaan?’
Ik knikte.
“Hij wist het voordat hij stierf.”
Die waarheid transformeerde zijn gezicht.
Jarenlang had Leo zich zijn vader voorgesteld als een blanco ruimte.
Een vraagteken.
Nu, plotseling, had hij iets echts.
‘Hij wilde mij?’
‘Ja.’
Mijn stem brak.
‘Meer dan wat dan ook.’
Mijn moeder begon te huilen.
Zelfs mijn vader keek weg.
Thomas schoof het zwarte notitieboekje rustig naar me toe.
‘Er is nog iets.’
Ik heb het geopend.
De meeste pagina's bevatten cijfers.
Datums.
Bedrijfsnamen.
Initialen.
Maar verschillende inzendingen hadden cirkels om zich heen getrokken.
R.C.
D.M.
En M.C.
Ik herkende de eerste twee.
Richard Calloway.
Daniël Mercer.
Maar de derde betekende niets voor mij.
“Wie is M.C.?”
Het hoofd van mijn vader knapte op.
Thomas heeft hem in de gaten gehouden.
“Dat is de vraag die Daniël probeerde te beantwoorden.”
Mijn moeder stopte plotseling met huilen.
Haar handen gingen stil.
Ik merkte het.
Thomas ook.
Ik keek haar aan.
‘Mama?’
Ze bleef staan.
‘Ik heb wat lucht nodig.’
“Wie is M.C.?”
‘Ik weet het niet.’
Haar antwoord kwam te snel.
Mijn vader sloot zijn ogen.
Mijn hart begon te bonzen.
‘Mama.’
Ze draaide zich naar de keuken.
Ik pakte haar pols zachtjes vast.
“Wie is M.C.?”
Ze keek me aan.
Dan bij Leo.
Haar lippen trilden.
“Margaret Calloway.”
Mijn eigen moeder.
Ik heb haar vrijgelaten.
De kamer verdween onder mij.
‘Wat?’
