Renee was 6 jaar lang stiekem verslaafd aan ghb: 'Iedere dag ging ik out'

"Het verdoven was toen nog recreatief. Op mijn achttiende ging ik studeren in Utrecht. Ik raakte goed bevriend met een studiegenootje, met wie ik ging samenwonen. Zij en haar vriendje Taco gebruikten veel drugs, zoals speed en ghb.

Al gauw deed ik hier volop aan mee. Na verloop van tijd kreeg ik een relatie met Taco, wat mijn vriendin me uiteraard niet in dank afnam. Ik ging met Taco samenwonen in Amsterdam, en toen was het hek van de dam. De ghb stond gewoon in ons keukenkastje achter de koffie. Het drugsgebruik werd iets dagelijks, iets normaals. Mijn grenzen vervaagden."

Schuld en schaamte

"Het afglijden ging opmerkelijk snel. Ik kreeg steeds meer mensen om me heen die ook drugs gebruikten. Mijn eigen vrienden en familie zag ik steeds minder. Liever omringde ik me met gelijkgestemden die mij niet corrigeerden of kritische vragen stelden.

Schuld en schaamte waren altijd aanwezig op de achtergrond. Dat wilde ik niet voelen, dus ik zonderde me af en bouwde een muurtje om me heen."

"Op mijn studie wist niemand van mijn drugsgebruik. Nog steeds vraag ik me af hoe ik dit dubbelleven zo lang heb volgehouden. Zes jaar lang was ik verslaafd aan ghb.

Die hele periode was zwart, zwaar en donker. Er was niets cools of avontuurlijks aan. Alleen die allereerste keer dat ik ghb gebruikte was geweldig, maar verder is een verslaving ronduit naar. Alsof ik klemzat in een val, zonder mogelijke ontsnapping."

Dubbelleven

"Het drugsgebruik hield de relatie met Taco in stand. Het verbond ons, hoe destructief het ook was. Iedere dag ging ik out door de ghb, hartstikke gevaarlijk natuurlijk. Meerdere vrienden ben ik in die tijd verloren aan een overdosis.

Toch hield ik dit dubbelleven in stand, inmiddels voelde het alsof ik geen keuze had. Ik wilde mijn verslaving koste wat het kost geheim houden voor mijn familie, anders zouden ze ingrijpen. Niet meer kunnen gebruiken was mijn grootste angst."

"Op een dag kwam mijn zus langs. Even liet ik mijn masker vallen en biechtte ik op dat ik zo eenzaam was. Zij raadde me aan een hond te nemen. Dat werd Flip, die nog altijd bij mij is. Flip was mijn redding. Hij gaf me verantwoordelijkheid. Ik moest voor hem zorgen en naar buiten om hem uit te laten.

In het park zag ik mensen lekker in de zon picknicken. Een groot contrast met thuis, waar de gordijnen altijd dichtzaten en iedereen aan het gebruiken was. Ik realiseerde me dat ik heel ver van mezelf was afgedreven."

'Ik ben al heel lang verslaafd'

"Mijn moeder had al langer door dat er iets mis was en kwam op een dag met mij en Taco praten. Ze vuurde de ene vraag na de andere op ons af. Toen vroeg ze: 'Renee, gebruik je drugs?' Dit had ze vaker gevraagd en altijd had ik ontkend, maar nu brak ik.