Het was een licht onscherpe foto van ‘Nicole,’ die er een paar jaar jonger uitzag, staand op het houten dek van een meerhuis. Haar arm was liefkozend om de taille van een vooraanstaand uitziende man met zilverhaar gewikkeld.
Het bijschrift eronder luidde: 20 mooie jaren vieren met Robert.
Ik ben even gestopt met ademen, mijn ogen branden in de gloeiende pixels.
Robert.
Dus de ongrijpbare Vanessa Cole had een eerdere echtgenoot. In het grote geheel van de moderne romantiek is een eerder huwelijk nauwelijks een schandaal. Maar mijn geest verwierp onmiddellijk de informatie met geweld, omdat het direct in tegenspraak was met het verhaal dat Daniel me zelfvoldaan had gevoed.
“Ze is zo ongebonden, Claire,” Daniel had opgeschept tegen mij slechts enkele weken voor onze laatste scheiding. “Ze had één serieus partnerschap in de twintig, maar ze knoopte nooit de knoop door. Geen ex-man bagage. Geen rommelige juridische geschiedenis.’
Nee. Nee. Ik zat achterover in mijn bureaustoel, de wijn draaide zuur op mijn tong.
Of Daniel had schaamteloos tegen me gelogen om zijn nieuwe prijs ongerepter te laten lijken, of Vanessa had tegen Daniel gelogen. Of, misschien wel het meest tragisch, ze logen allebei actief tegen elkaar, bouwden een fundament van onwaarheden om de overgang gemakkelijker te maken.
Ik duwde dieper het web in. Met behulp van omgekeerde beeldzoekopdrachten en kruisverwijzing van openbare huwelijksregisters in Ohio, heb ik eindelijk een achternaam aan de zilverharige man gegeven.
Robert Cole. Hij verbleef net buiten de stadsgrenzen van Cincinnati.
Ik heb een beursgenoteerde vaste lijn gevonden. Ik heb de tien cijfers in mijn telefoon getypt. Mijn duim zweefde, trillend iets, over de groene belknop.
Toen stortte de realiteit over me heen als een emmer ijswater. Wat in de naam van God was ik aan het doen?
Ik was een gescheiden, zesendertigjarige vrouw. Ik had eindelijk mijn eigen heiligdom van een appartement veiliggesteld. Ik had nauwgezet een nieuwe, onafhankelijke financiële begroting opgesteld. Ik had een volkomen logische, gezonde routekaart om de komende twaalf maanden mijn identiteit terug te winnen en mijn zenuwstelsel te genezen.
In plaats daarvan duwde het middernacht, en ik was gebogen over een gloeiende laptop in het donker, koortsachtig onderzoekend de huwelijksgeschiedenis van de vrouw die momenteel het bed van mijn ex-man deelt.
Walgend van mijn eigen gebrek aan grenzen, sloeg ik de laptop dicht. Ik heb de lege kamer binnengezworen dat het onderzoek voorbij was.
Maar tegen de volgende middag besloot het universum dat het niet helemaal klaar was met het spelen van spelletjes met mij.
