Media en de moraalpaniek
Volgens Sven sturen media het beeld flink. Losse incidenten met fatbikes krijgen bakken aandacht, vaak zonder context. “Elk ongelukje wordt opgevoerd als bewijs dat fatbikes fout zijn.” Hij noemt dat moraalpaniek. “Lekker makkelijk om het nieuwe speeltje de schuld te geven in plaats van naar het geheel te kijken.” En dat grotere plaatje is volgens hem een verkeerscultuur waarin haast, ik-gericht gedrag en ongeduld de standaard zijn geworden.
Jong en bij voorbaat verdacht
Sven merkt dat zijn leeftijd het alleen maar versterkt. “Zit ik op een fatbike, dan lijk ik dubbel fout.” Jongeren worden sneller gezien als roekeloos. “Volwassenen denken het beter te weten, zelfs als ze zelf de regels aan hun laars lappen.” Dat frustreert. “Je wordt gewoon niet serieus genomen.” Liever een normaal gesprek dan geschreeuw vanaf de stoep of boze posts online.
Eén set regels voor iedereen
Sven vraagt geen vrijbrief voor fatbikes, maar fairheid. “Regels horen voor iedereen te gelden.” Of je nou 16 op een fatbike bent of 45 achter het stuur. Handhaving, voorlichting en verantwoordelijkheid moeten niet selectief zijn. “Pak het gedrag aan, niet het type vervoermiddel.”
Aan het eind vraagt Sven zich af: zijn fatbikes echt hét grote verkeersprobleem, of durven we het asociale rijgedrag van automobilisten te weinig te benoemen omdat dat ongemakkelijk voelt?
