Claire en Grant wisselden een blik uit.
Claire antwoordde als eerste.
” Ja. ”
” Beter? ”
“Anders betekent niet altijd beter.”
Grant knikte instemmend.
“Misschien moest ik nog leren hoe ik vader moest zijn.”
Owen keek naar Claire.
“Heb je er spijt van dat je het hem niet hebt verteld?”
Claire’s ogen vulden zich met tranen.
” Ja. ”
” Elke dag? ”
” Elke dag. ”
“Waarom deed je het dan?”
“Omdat ik bang was. Er vandaag spijt van hebben betekent niet dat mijn angst niet reëel was. Het betekent dat ik anders had moeten omgaan met die angst.”
Owen draaide zich om naar Grant.
“Heb jij er spijt van dat je mama bang hebt gemaakt?”
” Ja. ”
“Vond je Madison leuk?”
Grant aarzelde.
Claire leek verrast.
Owen had door de jaren heen veel meer gesprekken opgevangen dan ze zich realiseerden.
“Nee,” antwoordde Grant. “Maar ik gaf Madison aandacht en emotionele ruimte die terecht bij mijn huwelijk hoorden. Ik liet je moeder het gevoel hebben dat ze op de tweede plaats kwam.”
“Dus jullie hebben allebei fouten gemaakt.”
” Ja. ”
Owen sloeg zijn armen over elkaar.
“Gaan jullie die weer maken?”
Claire en Grant antwoordden in koor.
« Nee. »
Owen glimlachte.
” GOED. ”
Buiten de spreekkamer van de therapeut raakte Claire Grant’s arm aan.
“Je handelde precies zoals je had moeten doen in het ziekenhuis.”
Grant keek in de richting van Owen.
“Ik deed wat een vader geacht werd te doen.”
Claire knikte.
“Dat is precies waarom het zo belangrijk was.”
Voor het eerst sinds de gala-avond keek ze naar Grant zonder de man te zien voor wie ze was gevlucht.
Ze zag iemand anders.
Niet de echtgenoot die ze had verloren.
De vader voor wie hun zoon had gewonnen.
En dat boezemde hem bijna net zoveel angst in als dat hij haar ooit had liefgehad.
DEEL 6 — VERGEVING WAS GEEN HUWELIJKSVOORSTEL
Claire werd niet opnieuw verliefd op Grant simpelweg omdat hij in het ziekenhuis verscheen.
Ze vertrouwde hem meer.
Dat was niet hetzelfde.
Er verstreek nog een jaar.
Susan kondigde haar pensioen aan en bood Claire de kans om Harbor House Books te kopen.
Claire was doodsbang.
Voor de overname zou een aanzienlijke lening nodig zijn.
Grant hoorde erover via Owen.
“Ga je mama het geld geven?” vroeg Owen.
Grant schudde zijn hoofd.
“Waarom niet?”
“Omdat het haar project is.”
“Maar je bent rijk.”
“Dat betekent niet dat elk probleem het mijne wordt, tot het punt waarop ik het afkoop.”
Claire wist uiteindelijk financiering rond te krijgen via een regionale bank en een hulpprogramma voor kleine bedrijven.
Toen de transactie was afgerond, bracht Grant bloemen mee.
Verder niets.
“Geen gigantische cheque?” plaagde Claire hem.
“Ik doe oprecht mijn best om minder irritant te worden.”
“Je hebt nog een lange weg te gaan.”
Harbor House breidde zijn kinderafdeling uit.
Claire zette gratis voorleesavonden op.
Grant kwam eens per maand op vrijwillige basis meedoen.
Het werd Claires favoriete geheime grapje om de miljonair en oprichter van een internationaal bedrijf met een piratenhoed op te zien voorlezen aan achtjarige kinderen.
Op een avond, na sluitingstijd, zaten ze op de trappen van de boekhandel met uitzicht op de donkere haven.
Owen logeerde bij een vriendje voor een verjaardagsfeestje.
Claire hield twee bekers koffie vast.
“Ik ben klaar om je iets te vertellen.”
Grant wachtte af.
“Ik vergeef het je.”
Hij keek haar aan.
Claire ging snel verder.
“Dit is geen uitnodiging.”
“Ik weet het.”
“Het betekent niet dat ik ons oude huwelijk terug wil.”
“Dat wil ik ook niet.”
Claire knipperde met haar ogen.
Grant staarde naar het water.
“Het huwelijk dat we hadden, heeft die gala-avond voortgebracht.”
Hij richtte zijn blik op haar.
“Ik wil niet iets opnieuw opbouwen dat vereiste dat jij verdween voordat ik eindelijk besefte dat je aan het verdrinken was.”
Claires ogen prikten.
“Ik wil ook dat je weet dat het me spijt.”
“Voor Owen?”
“Omdat ik heb toegelaten dat angst veranderde in stilte.”
Grant knikte.
“Ik vergeef het je.”
Claire haalde langzaam adem.
“Dat wist niet uit wat ik heb gedaan.”
“Nee.”
“En dat ik jou vergeef, wist niet uit wat jij hebt gedaan.”
“Nee.”
Ze glimlachte.
“We worden verontrustend volwassen.”
“Ik vind het vreselijk.”
Maanden later nodigde Claire Grant uit voor het eten.
Niet als Owens vader.
Als Grant.
Ze gingen naar een klein visrestaurantje vlak bij de jachthaven.
Geen fotografen.
Geen donateurs van de stichting.
Geen Madison.
