DEEL 5 – BRENDA KWAM ZONDER HAAR GLIMLACH
Brenda kwam twee dagen later.
Geen hoge hakken.
Geen perfecte glimlach.
Zij droeg een regenjas en hield een map tegen haar borst.
Ik wilde haar niet binnenlaten.
Rachel was toevallig aanwezig.
“Laat haar praten,” zei ze.
“Waarom?”
“Omdat mensen soms het nuttigste zeggen wanneer ze denken dat ze jou kunnen overtuigen.”
Ik keek haar aan.
“Dat klinkt heel erg als advocaat.”
“Vreselijk beroep.”
Brenda ging aan keukentafel zitten waar zij mij enkele dagen eerder had verteld dat ik een goedkope kamer moest zoeken.
Dezelfde tafel.
Nu lag voor haar geen champagne.
Alleen water.
“Nora.”
“Brenda.”
“Ik wist niet dat handtekening vervalst was.”
“Oké.”
“Dat meen ik.”
“Dan vertel je dat aan je advocaat.”
“Christopher zei dat jij hem mondeling toestemming had gegeven.”
“Geloofde je dat?”
Ze keek weg.
“Natuurlijk.”
“Daarom zei je in garage dat we moesten wachten tot ik in ziekenhuis lag?”
Haar hoofd schoot omhoog.
Daar was fout.
“Wat?”
“Ik hoorde jullie.”
Haar gezicht werd wit.
“Hoeveel?”
“Genoeg.”
“Nora…”
“Je vroeg wat er moest gebeuren als ik met baby thuiskwam. Christopher zei dat jullie me wat geld zouden geven.”
Brenda sloot ogen.
“Hij was boos.”
“Jij niet?”
“Wij dachten dat je egoïstisch deed.”
Ik lachte.
“Dus tweehonderd dollar?”
“Dat was Christophers idee.”
Natuurlijk.
“Waarom had jij vijfhonderdduizend nodig?”
“Ik had hem geld geleend.”
“Met rente?”
Stilte.
“Hoeveel?”
“Dat is privé.”
Rachel zei vanaf andere kant:
“Niet antwoorden als u niet wilt. Maar bespreek het vooral met uw eigen counsel.”
Brenda keek haar kwaad aan.
“U geniet hiervan.”
Rachel antwoordde:
“Absoluut niet. Ik ben vooral onder de indruk van hoeveel mensen in deze familie contracten ondertekenen zonder vervolgens te begrijpen waarom ze bestaan.”
Ik moest mijn lach onderdrukken.
Brenda draaide terug naar mij.
“Laat Christopher niet naar gevangenis gaan.”
Dat was eerste keer dat woord viel.
“Dat bepaal ik niet.”
“Als jij zegt dat het een misverstand was—”
“Het was geen misverstand.”
“Nora, hij is vader van je kind.”
Ik keek naar Harper in wiegje naast woonkamer.
“Precies.”
“Wil je dat zij later hoort dat haar moeder haar vader liet opsluiten?”
Mijn hele lichaam werd koud.
Rachel wilde iets zeggen.
Ik stak hand op.
“Nee.”
Ik keek Brenda aan.
“Als Christopher strafbare feiten heeft gepleegd, heeft hij die zelf gepleegd. Harper krijgt later waarheid die past bij haar leeftijd. Maar jij gebruikt mijn dochter nooit meer als drukmiddel.”
Brenda zweeg.
“Begrepen?”
Ze knikte.
Dat was laatste keer dat ze dat argument gebruikte waar ik bij was.
