Alleen bevestiging.
De vrouw voor wie hij ons huwelijk had weggegooid, hield blijkbaar ook meer van zijn toekomst dan van hem.
De echtscheidingsprocedure duurde maanden.
Marks advocaten probeerden de loterijprijs centraal te stellen, maar Rachel bleef de zaak terugbrengen naar de feiten.
Ik had de prijs gemeld.
Ik had niets verstopt.
Mark daarentegen had geld weggesluisd en gezamenlijke middelen gebruikt voor zijn affaire.
De rechtbank hield bij de vermogensverdeling rekening met een aanzienlijk deel van die verspilling en wees de eenzijdige overeenkomst af die Mark mij had willen laten ondertekenen.
Hij kreeg uiteindelijk wat hem volgens de wet toekwam.
Niet minder.
Maar ook geen cent meer omdat hij dacht dat hij mij kon intimideren.
Op de dag dat alles werd afgerond, wachtte Mark buiten het gerechtsgebouw.
Hij zag er ouder uit.
‘Ben je gelukkig?’ vroeg hij.
Ik dacht even na.
‘Ja.’
Hij keek naar de auto’s op straat.
‘Vanwege het geld?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee. Omdat ik eindelijk begrijp dat ik niet hoef te bewijzen wat ik waard ben aan iemand die alleen waarde ziet wanneer er een prijskaartje aan hangt.’
Hij keek naar me, maar zei niets.
Deze keer liep ík weg.
