DEEL 3
De volgende achtenveertig uur probeerde Ryan bewijs in te halen dat hem allang voorbij was.
Maandagochtend begon de spoedvergadering van de raad van bestuur van Mercer Development.
Ik verscheen met mijn advocaat, een forensisch accountant en kopieën van iedere verdachte transactie die we hadden kunnen vinden.
Ryan kwam twintig minuten te laat.
En Vanessa kwam met hem mee.
Dat was misschien wel zijn domste beslissing tot dan toe.
Ryan liet zich in zijn stoel vallen.
‘Deze vergadering is totaal overbodig.’
Malcolm Price, voorzitter van de raad van bestuur, vouwde zijn handen voor zich.
‘We hebben voor 93.000 dollar aan verdachte bedrijfsuitgaven geïdentificeerd.’
Ryan keek hem ongelovig aan.
‘Onzin.’
Maar de documenten logen niet.
Hotels.
Luxe diners.
Vliegtickets.
Cadeaus.
Een gehuurd appartement.
Allemaal betaald via Ryans directierekening.
En een groot deel ervan was rechtstreeks aan Vanessa gekoppeld.
Vanessa boog zich naar Ryan.
‘Je zei dat dit geregeld was.’
‘Hou je mond,’ siste hij.
Ik schoof een map over tafel.
‘Mijn team heeft nog iets gevonden.’
Ryan keek naar me.
Ik opende de map.
Drie maanden eerder had hij geprobeerd een privélening af te sluiten met vastgoed van Mercer Development als onderpand.
Zonder toestemming van de raad van bestuur.
Zonder mijn handtekening.
Zonder dat iemand het wist.
De kamer werd doodstil.
Malcolm zette langzaam zijn bril af.
‘Is dit uw handtekening, meneer Mercer?’
